Maneviyata yöneldikçe maddeden insanlardan uzaklaşıyorum asosyal gibi sanki. ortasını bulamoyorum fikriniz var mı bu konuda?

Sana çok katılıyorum. Çokta iyi anlıyorum. İnsan bu dünyada yalnızdır. Yalnız gelir yalnız gider zaten.


Maneviyat insana çok iyi gelen bir şey. Madde insanın nefsini iyice acıktırır. Nefsani şeylerin peşine düşersin. Ama maneviyat öyle değil. İnsanı besler.
Ama bu seni asosyal yapmasın. Asıl insanla sınanınca tam olursun. Çevrenin senin seviyende dünyayı algılaması zor. O yüzden onları olduğu gibi kabul et. Mesafeni koru. Ama insanlardan uzak durma. Herkesi olduğu gibi kabul et ve geç.