Saygımızı ne zaman yitirdik?

bi zamanlar "ayıp olur" diye sustuğumuz kelimeler, nasıl oldu da "benim doğrum bu" kılıfına girdi?

mesajlara bilerek saatler sonra dönmeyi 'taktik', karşımızdakini gerçekten dinlemek yerine sadece kendi konuşma sıramızı beklemeyi 'özgüven', en ufak bir fikir ayrılığında kestirip atmayı 'karakter' sanmaya ne zaman başladık?

o çok övündüğümüz "önce ben" akımı nezaketimizi mi çaldı, yoksa biz mi birbirimize tahammül etmeyi unuttuk?

gerçekten, o ince çizgiyi tam olarak nerede kopardık?