Var olmak için ciktiginiz bu yolculukta.. ne kadar kendiniz olarak kaldınız?

​Valla bu hayatta ne kadar kendimiz kalabildik bilmiyorum ama kalabildiğimiz kadarıyla ayakta durmaya çalışıyoruz işte.

​İnsan büyüdükçe, hayatın içine girdikçe fark ediyor ki "kendin olmak" öyle zannedildiği kadar kolay bir şey değil. Kaybetmekten korktuğumuz şeyler yüzünden, sırf düzen bozulmasın ya da çevremizdeki insanlar kırılmasın diye kaç kere kendi isteklerimizden, duygularımızdan ödün verdik kim bilir. Bazen ailemiz, bazen işimiz, bazen de "ayıp olmasın" diye sustuklarımız bizi biz olmaktan biraz daha uzaklaştırdı.

​Şu an gerçekten olmaktan mutlu olduğum yerde miyim? Belki tamamen değil ama en azından bir şeylerin mücadelesini vermiş, bedelini ödemiş olarak buradayım. Hayat bana her zaman istediğim kartları sunmadı, çoğunu kendim tırnaklarımla kazımak zorunda kaldım.

​Ha, yarın bir değişim şansım olsa ilk neyi değiştirirdim zamanında sırf başkaları mutlu olsun diye kendi doğrularımdan vazgeçtiğim o anları siler, en başından beri "önce ben" demeyi seçerdim. Çünkü hayat, başkalarının beklentilerini yaşamak için çok kısa. ne kadar kendim kalabildim dersen, yara ala ala, düşe kalka ama yine de kendi bildiğim yoldan şaşmayarak... Ne kadar eksildiysek, o kadar kendimiziz işte.