Kafayı yemiş insanlarla dolu şu çöpten dünya da ilerlemeni sağlayan o şey nedir?

Hayatın henüz daha önüme çıkarmamış problemlerini niye düşüneyim? Sen öyle mi yapıyorsun? Demek ki o kadar olumsuza alışmışsın ki kendi kendine olumsuzluklar yaratıyorsun. Hayat böyle bişey değil. Hayat toprak, sende yeşermesini bileceksin. Yeşermiyorsan da, o da olabilir. Hayat yani

Karşındaki insanın içinde bulunduğu o öfkeli, cynic (her şeyi karanlık gören) ve savunmacı ruh halini çok net okumuşsun...

Sana "Her şey harika, polyannacılık oynayalım" diyecek değilim; çünkü tespitinde haklı olduğun bir pay var...

Evet, bu dünya pürüzsüz bir cennet değil ve evet, insanların büyük bir kısmı dışarıya sahte bir "çok mutluyum" imajı pazarlıyor...

Ama gel, senin kurduğun bu denklemdeki tehlikeli mantık hatasına ve seni kilitleyen o nedensellik bağına "düşünerek" bakalım...

"Herkes kafayı yemiş, dünya çöp, mutlu görünen herkes yalancı..."

Bu cümleleri kurmak son derece konforludur. Neden biliyor musun? Çünkü dünyayı ve içindekileri tamamen "çöp" olarak etiketlediğin an, kendi hayatın için çabalamak, riske girmek ve ilerlemek sorumluluğundan tamamen muaf olursun...

"Nasıl olsa her şey çöp, o zaman çabalamama da gerek yok" dersin.
Bu bir kaçıştır...

Dünya toz pembe olduğu için değil, akıl ve irade sahibi bir biyolojik organizma olduğum için ilerliyorum. Etrafın "kafayı yemiş insanlarla" dolu olması bir engel değil, sistemin veri setidir. Hayatın henüz karşımıza çıkmamış karanlık yönleri elbet çıkacak; sistemin kuralı bu. Ancak hayatın karanlık yüzüyle karşılaştığında iki tip insan ortaya çıkar...

İlerlemek istiyorsan, dışarıdaki çöplüğe sövmeyi bırakıp kendi bahçeni temizlemeye başlayacaksın. Çünkü nedensellik ilkesi nettir... Girdiyi değiştirmeden, çıktıyı değiştiremezsin.