Bu saçma düzene sizde sinirli misiniz?

Bazen insan gerçekten çok yoruluyor. Sadece fiziksel olarak değil, sürekli bir şeyleri düşünmekten, hesaplamaktan, izin istemekten, “Acaba izin verirler mi?” diye düşünmekten yoruluyor.

Hastayım, rapor almaya çalışıyorum ama onu bile almak ayrı bir mesele. Haftanın 5 günü çalışıyorum. Günlük en temel işlerimi bile doğru düzgün yapamıyorum. Doktora gitmem gerekiyor, gitmeden önce bile “Acaba iş yerinden izin verirler mi, sorun olur mu, kızarlar mı, eksik personel var mı?” diye 50 kere düşünüyorum. İnsan hasta olduğunda bile önce kendisini değil, iş yerini düşünmek zorunda kalınca gerçekten çok ağır geliyor.

En temel ihtiyacım olan doktora gitmeyi bile bu kadar düşünmek zorunda kalmak beni çok üzüyor. Çünkü sağlık bu kadar ertelenebilecek, izin alınca suçluluk hissettirecek bir şey olmamalı. İnsan bazen gerçekten kendine “Ben ne zaman kendi hayatımı yaşayacağım?” diye soruyor.

Bir de hayat sadece işten ibaret değil. Ailem var, sevdiklerim var, onların özel günleri var. Ablam Perşembe günü yeğenime doğum günü yapacak. Ben orada olamayacağım. Belki dışarıdan bakınca “Bir doğum günü işte, başka zaman görürsün” denebilir ama insanın içine dokunuyor. Yeğenimin doğum gününde yanında olmayı, ablamın yanında olmayı, ailemle güzel bir gün geçirmeyi isterdim. Ama yine iş, yine izin, yine hastalık, yine bir şeyleri ayarlamaya çalışma…

Bazen insanın istediği çok büyük şeyler de değil aslında. Bir gününü rahatça planlayabilmek, hastalandığında doktora gidebilmek, gerektiğinde dinlenebilmek, ailesinin önemli günlerinde yanında olabilmek… Bunlar lüks değil ki. Bunlar hayatın en temel şeyleri.

Ben sürekli “İşi aksatmayayım, kimse zor durumda kalmasın, izin isteyince sorun olmasın” diye düşünmekten kendi hayatımı ikinci plana atıyorum. Ama artık bunun beni ne kadar yorduğunu fark ediyorum.

İnsan sadece çalışmak için yaşamıyor. İşimiz önemli, sorumluluklarımız var, elbette. Ama bizim de sağlığımız, ailemiz, sevdiklerimiz ve kendi hayatımız var. Sürekli bir yerlere yetişmeye çalışırken kendimizi tüketmemeliyiz.

İlgilenebilmek ve sevdiklerimin yanında olabilmek istiyorum. Bu kadarını istemek gerçekten fazla mı?