Geçmişin hatırına bugünü harcamak cesaret mi, yoksa kafayı kumlara gömmek mi?

Bence bu ne cesarettir ne de güç... Eğer geçmişin artık geri dönmeyeceği apaçık ortadaysa ama insan sırf gururu, egosu ya da "Ben yanılmış olamam." duygusu yüzünden bugünü de tüketiyorsa, bunun adı kendine haksızlık etmektir. Cesaret, yanlış yolda ısrar etmek değil; gerektiğinde "Yanılmışım." diyebilme olgunluğunu gösterebilmektir.

İnsan bazen geçmişi değil, geçmişteki ihtimali özler. "Ya öyle olsaydı?" sorusuna takılıp bugünün gerçeklerini görmez hâle gelir. Oysa hayat dikiz aynasına bakarak değil, ön camdan bakarak yaşanır. Geçmiş ders vermek içindir, ömür boyu içinde yaşamak için değil.

Benim düşünceme göre bazı defterler kapanır çünkü kapanması gerekir. Sürekli aynı sayfayı açıp okumak, hikâyeyi değiştirmez; sadece yeni sayfaların yazılmasını engeller. İnsan bazen vazgeçtiği için değil, yoluna devam edebildiği için kazanır.

@MuzipFilozof der ki: Geçmişi hatırlamak insandır; geçmişte yaşamaya devam etmek ise bugüne yapılan en büyük haksızlıktır.

Harcanmasını istemiyorsak geçmişte yapılanlar tekrara düşmemek zorunda.
Farklı ise her insan.
Bunu dile getiriyorsa öyle davranmalı.
Ben böyleyim ,
Şöyleyim dedikten sonra bu zamana kadar yapılanların aynısı devam ediyorsa farklı bedenlerde istekler tercih hiç bir zaman olamaz.
Bunu şöyle yorumlayabilirim.
Hep aynı karakterde insanları tercih ediyor insanlar.
Ancak farklı şeyler yaşamak istiyor.
Mümkün mü.
Anlaşılır olmadan , karşımdaki kişinin bizi anlamasını beklemek sizce ne derece mümkün.
Ortaya belirleyici bir şey koymadan , söylemeden o beni anlasın demek sizce ne derece mantıklı.
O hep adım atsın ama ben olduğum yerden bir adım atmayayım.
Geçmiş bu günde aynı yaşanmaya devam ediyorsa dersler çıkartılmamış , yapanın kendini hep haklı saydığını gösterme çabası içinde olduğunu yansıtmasıdır.

Birşeye nasıl bakarsan, ona dönüşür. Geçmiş, yarım kalmış bir ilişki de buna dahil. Önemli olan duyguların karşılıklı olması. Hata her seçimde olabilir. Yenisi eskisinden daha iyi olacak diye bir garanti yok. Elinde olana gerekli değeri verip, ilgiyi gösterdin mi, sana en güzel çiçeklerini açacaktır.

Diğer yandan da insanız.. düzen içinde giden şeyler de bu tip yarım kalmışlıkları besler.

Düzenin de, kaosu besleyen itici bir yapısı vardır.