Hayr ile sınanmak, şer ile sınanmaktan daha mı zor?

Sorumun derinliğini anlatmak için içimden dökülen şu minik diyaloğu da buraya bırakmak istedim...

Sâlik'in Gönlü:

Ey sessiz misafir dost...

Sen bana neden böyle bakıyorsun?

Martı:

Sen bana bakmıyorsun...

Bana bakıp O'nu düşünüyorsun.

Sâlik'in Gönlü:

O da beni hayırla anıyor mudur şu an?

Martı:

Sen O'nu andığın için O'nu düşündüğünü sanıyorsun. Hâlbuki O seni anmasaydı, sen O'nu hatırlayamazdın.

Sâlik'in Gönlü:

Bunu nereden bildin?

Martı:

Çünkü her yöneliş bir çağrının cevabıdır.

Kul Rabbini aramaz, Rabbinin kendisine açtığı kapıya yürür.

Sâlik'in Gönlü:

Demek ki bütün mesele çağrıyı işitebilmek...

Martı:

Hayır...

Bütün mesele, çağıranı çağrıdan ayırt edebilmektir.

Eğer sesler sustuğunda da kalbin O'nun rahmetini, esmâ'sını ve huzurunu hissedebiliyorsa, işte o zaman O'nu yalnızca anmıyor, yürüdüğün yol da seni O'nun yakınlığına taşıyor demektir. dedi..

... ve sessizce bakışarak konuştular...

Sizce de insan, şer geldiğinde hemen Allah'a sığınırken; hayır, ferahlık ve güzellik geldiğinde O'nu ve çağrısını gerçekten hatırlayabiliyor mu? Hayrın sınavı, şerrin sınavından daha mı zor?