Bir şey anlatmak isteyip “neyse boşver” dediğiniz oluyor mu?

Aynen öyle, çok yaşıyorum maalesef. Hatta son zamanlarda neyse boş ver demek, benim için uzun uzun cümleler kurup karşındakinin anlamasını beklemekten çok daha az yorucu bir yol haline geldi. Anlatmaktan değil, zaten yorulmuş olmaktan ya da karşındakinin o empati penceresini hiç açmayacağını bilmekten vazgeçiyor insan. Karşındaki duymak istemedikten sonra cümleleri sıralasan ne, sıralamasasan ne? İçinde kopan fırtınaları dışarıya taşıyamamak, o cümleyi hak ettiği yere koyamamak da cabası.​Zaten o "boş ver"ler var ya, içi en dolu, en çok birikmiş cümlelerin mezarlığı aslında. Boş olduğundan değil, dolup taştığından susuluyor.