​Zihinde her şey o kadar net ki; ama tam o cümleyi kuracakken kelimelerin dağılması.. Siz de meramınızı anlatamayınca susuyormusun?

​Ne kadar da nokta atışı bir tespit olmuş yine yine yeniden...:). Aslında tam da bahsettiğin o bezginlik ve yorgunluk hali bu. Zaten kelimeler boğazda düğümleniyorsa ya da o an zihinden akıp gitmiyorsa, biraz da bilinçaltının 'değmez, yorma kendini' filtresi devreye giriyor bence. Karşısındakinin o idrak kapasitesini ya da niyetini görünce, en güzel cümlenin bile heba olacağını bilip susmayı seçiyor insan. Büyümek dedikleri o sessiz lüks işte tam olarak bu galiba...

Zaten o eleme süreci kendiliğinden, sessiz sedasız işleyen muazzam bir mekanizma gibi. Eskiden her şeye cevap yetiştirme ya da bir şeyler anlatma çabası varken, bir süre sonra ne kadar az insanla ama ne kadar öz ve derin bir dille anlaştığının farkına varıyorsun. Kalabalıklar yerine o frekansı tutturabildiğin nadir insanları bulmak hayatı ne kadar sadeleştiriyor değil mi... O yüzden o sessizlik hem en büyük filtre hem de en konforlu alanımız oldu sanırım:))

:))

​Okumakla ya da kelime dağarcığının darlığıyla hiç ilgisi yok aslında... Zihninde her şey öylesine net ve berrak ki; tam olarak ne hissettiğini, ne söylemek istediğini kelimesi kelimesine biliyorsun. Mesele hazineyi bilmemek değil, o hazineyi o an tek bir ana sığdırıp dışarı çıkaramamak. Bazen insan ne kadar çok şey bilirse bilsin, o anki yoğunluktan ya da zihinsel o minik kilitlenmeden dolayı kelimeler boğazda düğümlenip kalıyor. Yani mesele ifade edememek değil, zihindekini o saniyede diline aynı hürriyetle taşıyamamak.. kısmen yönetici olabilir..

Kısmen yönetici kısmı evet ama Kanalda değilim..

Sizinki nedir hocam

Birini söyleyiverin:)

Aslında mesele yazmak ya da konuşmak arasındaki bir araç farkı değil; ben kendimi her iki şekilde de gayet net ifade edebilen biriyim. Bu yaşadığım şey kronik bir ifade edememe hali de değil zaten. Sadece bazen zihindeki o yoğunluk anlık bir kısa devre yapıyor; neyi bildiğin, ne kadar net olduğun fark etmiyor, o an kelimeler ve niyet tam çıkış kapısında minik bir trafik sıkışıklığı yaşıyor hepsi o. Yani arada sırada hepimizin başına gelebilecek o insani zihinsel yorgunluk diyelim... teşekkür ederim

​Çok haklısın, karşıdakinden ya da konudan emin olunmadığında insan kelimeleri tartar, duraksar. Ama burada mesele ne karşısındakine güvensizlik ne de zihinde bir soru işareti... Bazen insan bildiğinden, netliğinden o kadar emindir ki; hatta cevabı kalbinde ve zihninde cımbızla çekilmiş gibi bilir. Sadece o yoğunluğu, o berraklığı aynı anda kelimelere dökemez; anlık bir akıl dağılması, bir yoğunluk çarpışması yaşar. Yani mesele tereddüt değil, zihindeki o kalabalığı tek bir cümleye sığdırmaya çalışırken yaşanan o minik kopuş gibi düşün