Hiç dipteyken işsiz, eğitimsiz, ezilen taraftayken gerçekten hayata tutunup yükselen oldu mu?

Yükselmeyi nasıl gördüğüne bağlı :)

Bence asıl mesele, yükselmekten ne anladığımızdır. Ben hayal ettiğim üniversiteyi dereceyle bitirip zirveye çıktığımı sanıyordum; ta ki hastalık kapımı çalana kadar. O an anladım ki, peşinde koştuğum unvanların hiçbiri sağlığın yerini tutmuyormuş. İşte bu farkındalık benim gerçek yükselişim oldu. Artık en büyük hedefim duvarda asılı bir diploma değil; bu yollardan geçmiş biri olarak başka hastaların ellerinden tutmak, onların hayallerine dokunmak ve yalnız olmadıklarını hissettirmektir. Çünkü bu hayattaki en yüksek mertebe, bir insanın acısına merhem olup onun hayatına umut olabilmektir bana göre ve bu yolda ilerliyorum adım adım 🌷