Yalnızlık bir hastalık mı yoksa modern hayatın yan etkisi mi?

Yine her zamanki gibi tek başıma yemek yiyorum. Hep yalnız yaşadım. 10 sene önce üniversite için evden bir ayrıldım, ayrılış o ayrılış. Kendi ayaklarımız üzerinde duralım diye ne hâle geldik. Şimdi kafedeki gençlere bakıyorum öyle mutlular ki, kızlı erkekli falan eğlenebiliyorlar. Ailesiyle gelenler, çift gelenler falan ben boşuna yaşıyorum hissi veriyor. Kaç yaşına geldik hâlâ iş güç. Her şeyi halledemiyoruz, sevilmiyoruz, bizim gözümüzün içine bakan yok. Ne diye hâlâ uğraşıyorum bir şeyler için onu bile bilmiyorum.