Kendine güveni az olan neden daha tartışmacı oluyor siz bu konuda nasılsınız?

Kedisinde eksik olanı izole etmek görünmez hale getirme çabasında olan insan tipi..

Günlük hayatta da sosyal medyada da beni sığ, kısır ve kimsenin birbirini dinlemediği o "çamur güreşi" tartışmalarının içinde göremezsiniz. Biri bana laf attığında ya da konuyu kavga zeminine çekmeye çalıştığında, onun o andaki "yetersizlik acısını" hissederim.

Tarzım... Tartışmam... Önce durumu analiz eder, delili masaya bırakır ve geri çekilirim. Eğer karşımdaki o tartışma sisinin arkasından çıkıp "Dur bir dakika, burada ne demek istedin?" diyerek düşünmeye niyet ederse, sabaha kadar anlatırım.

Ama derdi sadece kendi içindeki yangını benim üzerime sıçratarak söndürmekse, ona o kibriti vermem.

Fazla değer soytarıyı kral eder... Kimseyede hakkında fazla değer vermem kendimde beklemem...

Bağıran inek süt vermez... Biz süt verenle, üretenle, düşünen inekle ilgileniyoruz. Gerisi klavye başındaki ya da masa kenarındaki öküz sığır gürültüsünden ibarettir.

Küçük köpek cinsleri sürekli ona, buna havlar, durur.

Ama büyük ve güçlü köpekler ise güçlerinin farkındadır ve kolay, kolay havlamaz, ama gerektiğinde koruma ve saldırıya hazırdırlar.

Yani güç, özgüven verir. Gereksiz tartışma, atar, gider işlerine girmez.

ben hiçbir zaman bir konuda kimseyle münakaşa etmem, çünkü münakaşa dostluğu azaltır, insanı yıpratır. Neticede hakikat zaten yerinde duruyor, onu bağıra çağıra savunmaya ihtiyacım yok. Özgüveni tam olan insan, neyini ispatlamaya çalışsın ki? Dik duruş dediğin, her lafa atlamakla değil, nerede susacağını bilmekle olur. Benim bu konudaki tavrım net ve keskindir: Biriyle bir fikir ayrılığına düştüğümde, eğer karşımdaki meseleyi bir ego savaşına çeviriyorsa, hafif bir tebessümle konuyu kapatırım.

Özgüvenle alakalı değil ki bu benim ruhum Challenger mesela

Çünkü bitmek tükenmek bilmeyen aşağılık hisleri hep huzursuzluk çıkarır

Güvenim var ama kendimi sevmem ben

Öyle bir derdim yok tartışmam..

Tartışma yaşamayı sevmiyorum

Güvenirim kendime