Hakikaten şükür edince şükredecek şeyler de çoğalıyor mu?

Şükür meselesi son zamanlarda daha çok "evrene mesaj göndermek", "enerjiyi yükseltmek", "bolluğu çağırmak" gibi kavramlarla anlatılıyor. Oysa tasavvufun anlattığı şükür bunlardan çok daha derin bir hakikattir.

Şükür, nimeti çoğaltmak için yapılan bir ticaret değildir. Şükür, nimetin sahibini tanımaktır.

İnsan çoğu zaman elindekini kendinden bilir. Aklıyla kazandığını, bileğiyle elde ettiğini, planıyla başardığını zanneder. İşte gaflet tam da burada başlar. Çünkü kul, kendini merkeze koyduğu an şükrü kaybeder. Tasavvuf ise insanı o merkezin dışına çıkarır ve der ki: "Sen sahip değilsin, sana emanet edildi."

Bu idrak kalbe yerleştiğinde insanın dili sadece "Elhamdülillah" demez; bütün hâli şükre dönüşür. Gözü şükreder, eli şükreder, yürüyüşü şükreder. Çünkü artık her nefeste kendisine ait olmayan bir lütfun içinde yaşadığını bilir.

Kur'an'daki "Şükrederseniz elbette artırırım." müjdesini de bu gözle okumak gerekir. Artan şey bazen mal değildir. Bazen gönüldür... Bazen huzurdur... Bazen kanaattir... Bazen de en büyük nimet olan Allah'a yakınlıktır. Zira nimetin en büyüğü, nimetin kendisi değil; nimeti vereni tanıyabilmektir.

Tasavvuf ehli, "Şükür nimeti artırır." derken sadece sofradaki ekmeği kastetmez. Kalpteki marifetin, gönüldeki muhabbetin ve kulun Rabbine olan yakınlığının artmasını kasteder. Çünkü hakiki zenginlik cüzdanda değil, kalptedir.

Bugün birçok insan çok şeye sahip olduğu hâlde huzursuzdur. Kimisi ise neredeyse hiçbir şeye sahip değildir ama yüzünde tarifsiz bir sükûnet vardır. Aradaki fark, sahip olunanların miktarında değil; şükrün derinliğindedir.

Şükür, Allah'tan daha fazlasını istemenin yolu değildir. Şükür, Allah'tan gelen her şeyi razı bir kalple karşılayabilme hâlidir. İşte kul olmanın ilk adımı da budur. Çünkü şükür, "Ben yaptım." diyen nefsi susturur; "Sen verdin Ya Rabbi." diyen kalbi konuşturur.

Belki de en büyük şükür, "Benim var." demek değildir.

"Ben yoktum, Sen var ettin. Ben sahip değilim, Sen emanet ettin. Alırsan da Senin, bırakırsan da Senin..." diyebilmektir.

İşte o zaman şükür, bir söz olmaktan çıkar; kulun bütün ömrüne yayılan bir teslimiyet olur. Ve insan, nimetin peşinde koşmayı bırakıp Mün'im'in peşine düştüğünde, artık çoğalan şey sadece nimetler değil; kulluğun kendisidir.

Bu konuyu açmanıza da sevindim. Buradan bir üye ile orak bir proje hazırlayacağız nasipse "Kul Olmak" ile ilgili bu şükür konusunu da bu projenin içine almak gerek. eşekkür ederim böyle bir soru sorduğunuz için.

Bence çoğu insan bunu böyle hissediyor. Şükretmek, hayatındaki iyi şeylere daha fazla dikkat etmeyi sağlıyor. İnsan sürekli eksiklere odaklandığında elindekileri göremeyebiliyor; ama şükretmeye başladığında, aslında değer verdiği ve sahip olduğu şeylerin farkına daha çok varıyor. Bu, her zaman hayatın dış koşullarının değiştiği anlamına gelmeyebilir. Ama insanın bakış açısı değiştiğinde, daha önce sıradan gördüğü birçok şeyin kıymetini fark etmeye başlıyor. Bu yüzden birçok kişi, şükrettikçe şükredecek daha fazla şey gördüğünü düşünüyor.