İnsan bazen geride ne bıraktığını düşünmeden yaşayıp gidiyor. Oysa bir gün herkes, birinin hafızasında bir cümle, bir his ya da bir iz olarak kalıyor. Kimi iyiliğiyle, kimi duruşuyla, kimi de kalbe dokunduğu yerden hatırlanıyor. Siz nasıl hatırlanmak isterdiniz?
İnsan çoğu zaman büyük şeylerle değil, bıraktığı hisle hatırlanır. Ben de öyle hatırlanmak isterdim: yanında konuşulunca insanı biraz rahatlatan, ağırlaştırmayan ama düşündüren biri gibi. Büyük laflar, büyük başarılar bir yana; birine “iyi ki konuşmuşuz” dedirtebilmek daha kalıcı geliyor. Çünkü insan en çok nasıl hissettiğini unutmaz. Kısacası, “iz bırakan” olmaktan çok “iyi gelen” biri olarak hatırlanmak daha değerli olurdu.
Kalbi güzel, kin tutmayan sevdi mi tam seven, şefkatli mücadele etmekten vazgeçmeyen bazı hayatlara dokunup ilham olmuş iyi bir insan olarak anılmayı isterdim. Ardımdan ise bir roman günce tarzında bir eser bırakmak onu okuyan herkesin kendini sorgulamasını isterdim. Değişip olumlu seyirde dünüştüğünü. Bazen insanlar fark edemiyor, yaşamının mayasını, güzelliklerini göremiyor, kendine karşı kısır bir döngüye girip sağırlaşıyor, ses 🔊 vermiyor kendine belki de en çok kendiyle yüzleşmekten konuşmaktan kaçınıyordur. Şunu anlatmak isterdin sizin şikayet ettiğiniz bir yaşam bir başkasının hayali olabilir. Bu sebeple bugün farkındalık eşiğinizi açmayı deneyin. Bugünü yaşayın sadece bugünü hissedin. 🎈
Bu gerçekten güzel ve düşündürücü bir soru Ayhan. Ben insanların zihinlerinde, hayatlarına küçük de olsa pozitif bir dokunuş yapmış, onlara kendilerini ve çevrelerini daha iyi anlamaları için yol göstermiş biri olarak hatırlanmayı çok isterim. Yüzlerinde bir gülümseme, kalplerinde sıcak bir his bıraktığımı bilmek en büyük Arzum olurdu. 😊✨