​İnsan, "Yeni"nin Cazibesine Kendi Kalbini Nasıl Kurban Eder?

Bodrum benzetmesi meselenin ruhuna o kadar oturmuş ki, insanın elinde olanı kanıksaması aslında kendine yaptığı en büyük kötülük. Çoğu insan elde edene kadar avcı, elde ettikten sonra ise sadece sahip olmanın konforuna sığınan birer "bekçi" kesiliyor. Oysa hayat, her gün aynı denize ilk kez giriyormuş gibi heyecanlanabilenlerin hakkı. Kendi varlığından sıkılan o çoğunluk, aslında tutkunun değil, alışkanlığın kölesi. O "sabah en güzel sabahına kalkar gibi" diyen azınlık ise hayatın ritmini kaçırmayanlar. Bu bakış açın sadece bir tespit değil, adeta bir hayat dersi gibi yazına sağlık 😊

Bodrum benzetmesi meselenin ruhuna o kadar oturmuş ki, insanın elinde olanı kanıksaması aslında kendine yaptığı en büyük kötülük. Çoğu insan elde edene kadar avcı, elde ettikten sonra ise sadece sahip olmanın konforuna sığınan birer "bekçi" kesiliyor. Oysa hayat, her gün aynı denize ilk kez giriyormuş gibi heyecanlanabilenlerin hakkı. Kendi varlığından sıkılan o çoğunluk, aslında tutkunun değil, alışkanlığın kölesi. O "sabah en güzel sabahına kalkar gibi" diyen azınlık ise hayatın ritmini kaçırmayanlar. Bu bakış açın sadece bir tespit değil, adeta bir hayat dersi gibi yazına sağlık :))

Haklısın, ilişkide her şey bittiğinde bir son noktayı koymak dürüstlük ve erdemdir. Ama benim asıl meselem o değil; senin de dediğin gibi, ilişki gayet güzel giderken, o güven iklimi sürerken yapılan kaçamaklar, o yeniin cazibesine kapılıp arkada bıraktıklarını hiçe saymak. İşte orada devreye giren şey ne bir arayış ne de bir mutsuzluk; o düpedüz bir karakter sınavı ve çoğu insan o sınavda sınıfta kalıyor. Bir başkasına duyulan anlık bir heves için, yolda beraber yürümeye söz verdiğin insanın emeğini ve onurunu paspas etmek, "ilişkide değişkenler değişti" diyerek savunulacak bir durum değil, bildiğin terbiyesizlik. Ben o ayrımı yapabiliyorum, kastettiğim şey zaten o pişkinlik ve vefasızlık