Kolay vazgeçer misin?

Vazgeçmek, aslında değer vermemekle ya da o bağın yeterince kurulmamış olmasıyla alakalı. Emek verilen, üzerine düşülen, gerçek bir değer atfedilen hiçbir şeyden insan öyle kolay kolay vazgeçemez. Vazgeçenler, muhtemelen hiçbir zaman gerçekten sahip olmamışlardır, sadece denemişlerdir. Bir şeyleri kolayca harcayanların, hayatlarındaki her şeyi bu kadar basite indirgemesi aslında sadece kendi sığlıklarını gösteriyor. Benim içinse bir şeyden vazgeçmek, onu sevmediğim için değil, artık o şeyin bana veya yaşamıma bir değer katmadığına emin olduğumda aldığım, çok uzun vadeli ve kesin bir karardır. Kolayca vazgeçebilenlere şaşırmıyorum, çünkü onlar hiçbir şeye derinlemesine kök salmamışlar.

Belki de doğrusunu onlar yapıyordur. Doğru anahtar kök salmamaktır belki de.

Ben kök salmayı severim bağ kurmayı severim ... onlar sadece yüzeysel olur bunun hiçbir iyi tarafı yok...

Sen iç dünyanda acı çekerken, onlar yeni rotalara doğru çoktan yelken açmış oluyor ama :)

Eeee her adama da kök salmıyoruz bu kolay değil bu yüzden bir kez dahi acı çekmedim.. dediğim gibi bu değer vermek ile alakalı.. ben vermemişim hak etmemiş adamına göre davranmışım hislerim beni hiç yanıltmadı

Ne mutlu sana mı diyeyim :))

​aslında 'ne mutlu'dan ziyade bir 'doğruyu bulmanın huzuru' diyelim. İnsan kimin neyi hak ettiğini ya da kimin o ilgiyi taşıyabileceğini zamanla okumayı öğreniyor. Kök saldığım yerleri o kadar özenle seçiyorum ki, günün sonunda hayal kırıklığıyla değil, 'doğru kararı vermişim' rahatlığıyla başımı yastığa koyuyorum. Kendi içimde tutarlı olduğumda ve kime ne kadar değer vereceğimi bildiğimde, ne kırılmak kalıyor geriye ne de incinmek. Sence bu biraz da insanın kendi sınırlarını çizip, hayatına kimi alacağına dair kurduğu o ince dengeyi yönetebilmesiyle ilgili değil mi?