Bir insan neden bir türlü mutlu olamaz da hep mutsuz ve boş hisseder?

Şöyle söyleyeyim, benim düşüncem net: İnsan kalbi, doğası gereği dipsiz bir kuyu gibi ama biz onu fani şeylerle doldurmaya çalışıyoruz. Bir türlü mutlu olamayıp hep o içteki derin boşlukla, mutsuzlukla boğuşmanın asıl sebebi tam olarak bu. Kalbin merkezine Allahü Teâlâ’nın sevgisini, o sonsuz gücü koymak yerine; parayı, kariyeri, insanların ne diyeceğini ya da dünyanın geçici heveslerini yerleştirirsen, o kalp asla doymaz. Dünya dediğin şey nihayetinde sınırlı; sen sınırsız bir tatmin arayışını, bugün var yarın yok olan şeylerde ararsan elin hep boş kalır.
Bence bu durum biraz da insanın kendi fıtratına ihanet etmesiyle ilgili. Şöyle bir etrafına bak; her şeye sahip olan ama ruhu aç gezen binlerce insan var. Neden? Çünkü formül yanlış. Sen ruhun acıkmışken onu maddeyle besleyemezsin. Kalp, sahibini bulamadığı sürece o boşluk hissi bir gölge gibi seni takip eder. Ağırbaşlı, dik duruşlu bir insan hayata karşı eğilip bükülmez ama içindeki o boşluğu da yalan dolan mutluluk oyunlarıyla gizlemeye çalışmaz. Gerçek şu ki; dünya sevgisi kalbi sadece yorar, hırpalar ve günün sonunda seni yapayalnız bırakır. Ne zaman ki yönümüzü asıl olana çeviririz, işte o zaman o kronik mutsuzluk da biter, ruh da hak ettiği huzura kavuşur. Durum bundan ibaret.