Bir insanın size iyi gelmediğini anladığınız hâlde ondan kopamamanız sevgi midir, alışkanlık mı?

İnsanın kendisine iyi gelmediğini bildiği birinden kopamaması her zaman sevgi anlamına gelmez. Bazen sevgiyle birlikte alışkanlık, bağlılık, yalnız kalma korkusu ve vazgeçememe duygusu da işin içine karışır. Birini sevmek, onun hayatımızdaki yerini ve değerini hissetmektir; ancak o kişi sürekli olarak yıpratıyor, mutsuz ediyor ve buna rağmen gitmesine izin veremiyorsak, burada alışılmış bir düzenin ve duygusal bağın etkisi de olabilir. Çünkü insan, kendisine zarar veren bir duruma bile zamanla alışabilir ve bilinmezlikten korktuğu için tanıdık olanı bırakmakta zorlanabilir. Bu yüzden kopamamak tek başına sevginin kanıtı değildir. Bazen sevgi, gitmesi gerektiğini bilse de kalmak ister; alışkanlık ise kalmaması gerektiğini bilse de gitmesine izin vermez. Hangisinin daha baskın olduğunu anlamanın yolu, o kişiyi mi özlediğinizi yoksa onunla kurduğunuz hayatı ve alıştığınız duyguyu mu kaybetmekten korktuğunuzu kendinize dürüstçe sormaktır.

Ben bu soruya... şayet bu soruda kiş kendini düşünerek souyorsa suryu... Bu sorunun cevabını karşındaki o kişiden... Sen o kişinin hayatında nesin? nasılsın biliyor musun? diye sormak gerek!

Ve bence... O; diğer kişi insan bu kopamayışın nedeneni çok iyi biliyor. Onun gözünde sen, ne yaparsa yapsın gitmeyecek, ne kadar hırpalarsa hırpalasın kapıda bekleyecek, canı sıkıldığında egosunu tatmin edebileceği güvenli bir liman gibi görüyordur.

Belkide gerçek mesle kopamıyor değildir... Belkide bilinçli olarak bağlı tutulup Koparılmıyordur.