​Bazen en büyük huzur, görmezden gelmeyi öğrenmekte gizli. Sizce de artık duymamazlıktan gelme sanatını öğrenmenin vakti gelmedi m?

Haklısın, insan bazen ne kadar kendini geri çekmeye çalışsa da birileri hep sınırlarını zorlamaya devam ediyor. Sanırım mesele sadece bizim sessiz kalmamız değil, onların o sınırları görememesi. İnsan bazen gerçekten "artık yeter, bu kadar da olmaz" dedikçe karşısındakinin daha da üstüne gelmesi çok yorucu oluyor. Ama yine de kendi huzurumuz için o mesafeyi korumaya çalışmak en güzeli, başkalarının hatası yüzünden kendi çizgimizden vazgeçmemek lazım. Senin bu duruşunu anlıyorum, bazen gerçekten sabır taşı çatlıyor ama en temiz yol o alanı tamamen kapatmak sanırım.

Çok haklısın, madalyonun öbür yüzü de bu işte. Sustukça tepene çıkarlar sözü tam da bu durumu özetliyor aslında. İnsanoğlu bazen sessizliği bir zaaf veya kabulleniş sanıp sınırları zorlamayı kendine hak görüyor.
​Benim kastettiğim o görmezden gelme durumu, her şeye kör ve sağır olup ezilmek değil; aslında muhatabın sana o enerjiyi vermesine izin vermemek. Yani tepkisiz kalarak değil, o kişinin senin hayatındaki ağırlığını sıfıra indirerek bunu yapmak. Ama dediğin gibi, sabrın da bir limiti var ve bazı noktada o çizgiyi çekmek zorundasın. Her şeyi yutan bir insan olmanın sonu hep bir patlamaya çıkıyor, o yüzden dozunda bir dik duruş her zaman şart.