Son zamanlarda bağımlısı olduğunuz bişey var mı?

Ruhumun kıyısında demirleyen, vakti meçhul bir sükûnetin esiriyim son günlerde. Bir bağımlılıktan ziyade, varlığımın yorgun gövdesini teslim ettiğim, akşamsefalarının mor bir tül gibi serildiği o demli saatlerin tiryakisi oldum. Zihnimin labirentlerinde yankılanan gürültüden kaçıp, kitabın sararmış sayfaları arasına sığınmak; mürekkebin kokusunda, unutulmuş hatıraların tozlu raflarında kaybolmak... Bu, bir tercih değil, susuz kalmış bir toprağın yağmura olan o kadim ve çaresiz teslimiyeti. Satır aralarında gezinen o kadim ses, dış dünyanın keskin ve hoyrat seslerini susturan, ruhumu bir koza gibi saran şefkatli bir sessizlik. Sanki zaman, bu satırlarda duruyor; ben ise o durağanlığın ortasında, kendimi yeniden inşa eden bir mimar gibi, kelimelerin kavislerinde nefes alıyorum. Bu, bir bağımlılık mı, yoksa kendime giden en uzun, en meşakkatli yolculuk mu; işte onu ben de kelimelere dökemiyorum.