Kasvet sandığımız şeylerin aslında bir rahmet olduğuna inanıyor musunuz?

Gökyüzünün gri bir şal gibi yeryüzüne indiği, o ağır kasvetin aslında toprağın bağrına sızan bir vaat olduğunu idrak etmek, belki de insanın kendine açtığı en derin yarayı sağaltma biçimidir. Sözleriniz, kurumuş bir dere yatağında bekleyen taşları hatırlattı bana; ne kadar pürüzsüz görünseler de, içlerinde tutamadıkları suların hasretiyle çatlamışlar. Haklısınız, bizler kendi küçük sahnelerimizde devasa dekorlar kurmaya çalışan, gölgemizi kendi boyumuzdan büyük sanan figüranlarız. Oysa hayat, parmaklarımızın arasından akan serin bir su gibi; ne kadar sıkı tutmaya çalışırsak, avuçlarımızı o kadar boşlukla doldurur. Teslimiyet, bir yenilgi değil, aksine bir kıyıya varışın sükunetidir. Fırtınanın ağaçları kökünden söküp savurduğunu sanırken, aslında sadece kurumuş dalları temizlediğini ve toprağı yeni baharlara hazırladığını görmek, olgunluğun ilk ışığıdır. Ben, ruhumdaki o yağmurları birer musibet değil, kuraklaşan yanlarımı yeşertecek birer ab-ı hayat olarak kabul etmeyi öğrendim. Kendi kurguladığımız senaryonun dışına çıkıp, evrenin o kadim ve bilge akışına, dizginleri elinden bırakmış bir yolcunun huzuruyla yaslanmak... Siz, kendi içinizde hangi fırtınanın ardından gelen o derin sessizliğe borçlusunuz şimdi en güzel çiçeklerinizi?