Sevilmeye ihtiyacımız olduğu gibi sevmeye de psikolojik olarak neden ihtiyaç duyuyoruz?

İnsan yalnızca sevilmek isteyen bir varlık değildir; sevmek de ister. Çünkü sevgi, içimizde duran ve ancak bir başkasına yöneldiğinde tamamlanan bir duygudur. Bir suyun akmaya ihtiyaç duyması gibi, insanın da içindeki şefkati, ilgiyi, merhameti ve bağlılığı dışarıya akıtma ihtiyacı vardır. Bazen gerçekten de insanın içinde bir sevgi birikir. Bir köpeğin başını okşamak, bir çocuğun gözlerine gülümsemek, yaşlı birinin yükünü taşımak, sevilen birine uzun uzun bakmak istemek... Bunların hepsi aynı kaynaktan doğar. İnsan, kendi içindeki sıcaklığı başka bir canlının varlığında anlamlandırmak ister. Çünkü sevgi yalnızca alınan bir şey değil, aynı zamanda verilen bir şeydir; hatta kimi zaman verirken daha derinden hissedilir.
Fakat sevginin önünde çoğu zaman korku durur. Çünkü sevgi vermek, bir bakıma kendinden bir parçayı görünür kılmaktır. Birine yaklaşırken reddedilmekten, yanlış anlaşılmaktan, karşılıksız kalmaktan çekinirsiniz. Bu yüzden elinizde tuttuğunuz sevgi, uzatılmış ama tam bırakılmamış bir armağana benzer. Vermek istersiniz, fakat vereceğiniz kişinin onu kabul edip etmeyeceğini bilemezsiniz. Yine de sevginin tuhaf bir yanı vardır: Değeri, mutlaka karşılık bulmasından gelmez. Bir sokak kedisine bırakılan bir kap su, yaşlı birine edilen birkaç dakika sohbet, bir çocuğun yüzünde oluşturulan küçücük bir tebessüm... Bunların çoğu büyük geri dönüşler vaat etmez. Ama insan, sevginin akmasına izin verdiğinde kendi içinde bir rahatlama hisseder. Sanki uzun zamandır kapalı duran bir pencere açılmış gibi.
Belki sizin hissettiğiniz şey de tam olarak budur: İçinizde biriken sevginin bir yön araması. Temkinli olmanız anlaşılır; çünkü kalbinizi korumak istiyorsunuz. Fakat sevgi, her zaman büyük risklerle ve büyük beklentilerle verilmek zorunda değildir. Bazen küçük iyiliklerde, kısa temaslarda, karşılık beklemeyen şefkat anlarında da kendine yer bulur.
Ve insan bazen şunu fark eder: Sevilmek ruhun ihtiyacıdır, ama sevebilmek de ruhun kabiliyetidir. İhtiyaç karşılanmadığında insan eksik hisseder; kabiliyet kullanılmadığında ise içinde sessiz bir birikme olur. O birikme, tam da sizin tarif ettiğiniz gibi, bir gün birine, bir hayvana, bir çocuğa ya da dünyadaki herhangi bir canlıya ulaşmak için kapıyı çalmaya başlar. Çünkü sevgi, doğası gereği tutulmak için değil, paylaşılmak için vardır.