Kendimi çok masum hissediyorum?

Toplumda çok da ciddiye alınmayacak şeyleri ciddiye alan еnayiymiş gibi hissettiriyor bu. Diğer erkekler gibi instadan her önüme gelene yürümüyorum. Doğru bir şey değil diyeceğiz burada şimdi evet ama yani manita avına girmeyen bir tek ben varım sanki, başka kimseyi tanımıyorum. Herkes ciddi olmasa da illa takılacak manita arıyor.

Ben apayrı kafalar yaşıyorum bi' de ya, kolay kolay biriyle anlaşabileceğimi de zannetmiyorum.

Sebep bu olabilir tabii de, zaten diğer insanlar da biriyle hemen anlaşamazlar. Çoğunluk geçici ilişkilere çok açık. Ben hiç açık olmadım, istemedim. Geçici ilişki yaşamamış bir tek kendimi biliyorum. Bu da insanı masum, kеriz, gözünde fazla büyüten, gereksiz ciddiye alan biri gibi gösteriyor. Öyle de biri oldum maalesef galiba diye şüphe de ettiriyor. Doğru olucam, kimsenin kalbini kırmayacam vs. kafasına girerken millet birbiriyle gönül eğlendirdi, yaşamadıkları şey kalmadı, ben ise cennete uçan melek 😂😂 Cennete mennete inandığım da yok bu arada.

Yalnızlığa da alıştım. Bu saatten sonra birini sevebilir miyim, güvenebilir miyim bilmiyorum. Hakkımızda hayırlısı artık.

Birkaç sebebi var ve birinden hoşlandıysam mesela, güven vermeyen hareketlerini görürsem direkt silerim.

Milletin içinde masum kaldım yani hiçbir şey yaşamamış biri olarak. Benim gibi olan birini tanımıyorum. Her zaman böyle doğru olanı yapmaya çalışan biriyim. Böyle yaparak yanlış mı yapıyorum yoksa ben kеrizin önde gideni miyim, millet gençliğini onunla bununla takılarak, sevişerek geçirdi, ben ise kendime uygun bir eş adayı çıkınca sevgili olurum, ileriki zamanlarda da evlenirim kafasında düşündüğüm için de doğru düzgün biri çıkmadı, yaş 30 oldu ve yalnızlığın da vermiş olduğu psikolojiyle herhalde ben tam bir loser idim dedirtebiliyor insan kendine.