Ne olduklarını yüzüne vurmadığınız için kendini kusursuz sanan insanlar oldu mu?

Evet, oldu. Hem de nasıl oldu... Arkalarından dönen dolapları, yaptıkları kurnazlıkları yüzlerine vurmayıp sustuğum için kendilerini bulunmaz hint kumaşı, kusursuz birer melek sandılar. Benim o sessizliğimi, asaletimi ve ağırbaşlılığımı herhalde saflıkla karıştırdılar. Ama ne zaman ki o maskelerini ellerine verdim, ne olduklarını çat diye yüzlerine vurdum; işte o gün benden kötüsü olmadı. Bir anda can düşmanı kesildiler. Çünkü egoları o kadar sahte ve şişirilmişti ki, gerçeklerle yüzleşecek cesaretleri yoktu. Doğruları duymak canlarını yaktı, çünkü aynada gördükleri o kusursuz profil darmadağın oldu.

Açıkçası hiç umurumda da değil. Varsın düşman olsunlar. Ben duruşumu, o dik ve asil tavrımı asla bozmam. Kimsenin sahte egosunu eğleyecek vaktim yok. Gerçek her zaman tek ve nettir, kabullenemeyen de kendi bilir.

İnsanlar kendilerini hep bir seyin parçası gibi gördüklerinden, onun zarar görmesine, parçalanmasına mani olmak için, işlenen her cürümü görmezden gelmeye, tek başına kalmasına mani olmak için, ona sahip çıkmaya, onu korumaya çalışırlar. Ama zaman gelince bu durum onların çıkar duygularına karşı bir yöneliş gibi bir duruma dönüşebilir. Onlarda bunu kullanarak haksızca saldırıya geçip kendilerini her şeyin üzerinde görmeye diğerlerinde buna sesini yukseltmeleri halinde kaybedecek taraf haline dönüşebiliyor.

Vallahi ben bu durumu birebir yaşadım. Ne kadar insanları iyi yaklaştıysam o kadar zarar gördüm. Hep kendimden fedakarlık ettim yanlışlarını göz ardı ettim ve hep alttan aldığım için hep zarar gördüm. Sonradan doğruları söylediğim zaman da ben suçlu oldum. Sen şöylesin sen böylesin dediğin zaman doğruları söylediğim zaman suçlu oldum. O yüzden şimdi artık kimseye çok fazla karışmıyorum ne yaparsa yapsınlar modundayım. Baktım ki böyle insan daha mutlu oluyormuş.