Adam olması için hayatına dokunduğunuz herkes, kendini toparlayınca ilk size tekmeyi vurmadı mı?

Doğru, sağlık olsun deyip yoluma devam ederim ama bir daha o insanla aynı yolda yürümem onu tercih ettiklerine bırakırm çünkü izin verirsen defalarca sana aynı şeyi yaşatırlar karakter meselesi yani vefalı insanlarla devam etmeyi tercih ederim.

Gerçekten öyle… İnsan bazen birine el uzatırken, onu “adam etmek” ya da “toparlamak” niyetiyle değil, sadece kalbinden gelen bir iyilikle dokunur. Ama ne yazık ki, birçok kişi o desteği aldıktan sonra sanki seni zayıf bir dönemlerine tanık olduğun için cezalandırır gibi uzaklaşır. Belki de kendini yeniden güçlü hissedince, geçmişteki halini hatırlatan tek kişi sen olduğun için senden kaçmak ister. Aslında bu bir nankörlük değil her zaman, biraz da egonun savunması. İnsan, iyileştiği kişiyi görünce kendi kırık halini hatırlıyor ve o duygudan kaçıyor. Ama bu yine de can acıtıyor. Çünkü sen elinden geleni yapmışsın, iyi niyetle, içtenlikle, karşılık beklemeden. Onun “adam olmasına” katkın büyük ama seni en kolay silen de o oluyor. O yüzden zamanla öğreniyorsun; kimseyi toparlamak senin görevin değil. Herkes kendi yarasını kendi sarmalı. Sen sadece dokunursun, ışık tutarsın, gerisi onların vicdanına kalır. Ama en güzeli şu: sen yine iyi kalırsın. Çünkü senin karakterin, başkalarının vefasızlığıyla kirlenmez.

Ne kimseye tekmeyi vurdum, ne kimseden tekmeyi yedim. Yardımım dokunduklarım olmuştur, helali hoş olsun. İnan kime ne yardım ettim hatırlamıyorum bile. Ne demişler “İyilik yap denize at”