Nerede ne zaman heyecanını, tüm neşeni ve yaşama sevincini kaybettin?

Hayatımdaki neşeyi, heyecanı ve yaşama bağlılığı sadece bir kez kaybettim; o da babamı sonsuzluğa uğurladığım gün idi. Bu, yılların getirdiği o köklü beraberliğin ve büyük bir sevginin yarattığı derin bir acıydı. Ancak bir süre sonra fark ettim ki hayat böyle gitmiyor. Yas tutarken aslında kendimi yaşarken mezara koyduğumu anladım. Bir sabah, içimdeki bu karanlık düşünceden tamamen arınmış olarak uyandım. İyi ki de o gücü kendimde bulabilmişim... Çünkü insan yaşama sevincini ve heyecanını kaybettiğinde, ölüm onu erkenden çağırmaya başlıyor. Hayat zaten bir göz kırpması kadar kısa değil mi? Öyleyse ölmek için niye bu kadar acele edelim?
​Bazen düşünmeden edemiyorum: Acaba yaşadığımız bu hayat sadece bir rüya mı? Bir gün gözlerimizi yumup öldükten sonra, aslında bambaşka bir dünyada mı uyanacağız? Kafamda buna benzer pek çok soru uçuşuyor. Yine de bildiğim bir şey var: Ne olursa olsun heyecanınızı, neşenizi ve yaşama bağlılığınızı asla kaybetmeyin. Çünkü hayat, bizlere sunulmuş en güzel armağandır.