Başınız dara düşünce çaresini mi ararsınız birisini mi ararsınız?

Başım dara düştüğünde artık ne bir çare aranıyorum ne de telefon rehberinde bir isim. Eskiden belki her ikisine de yeltendiğim oldu ama zaman insana çok şey öğretiyor. Artık sadece kendi kendime kalıyorum, o kadar.
Birini arasan, herkesin kendi derdi kendine yetiyor; kimseye yük olmaya da gerek yok, kimsenin iki dudak arasından çıkacak teselliye bel bağlamaya da. Kendi göbeğimi kendim kesmeyi, o sessizlikte sakin kalıp meseleye yukarıdan bakmayı öğrendim. Asil bir yalnızlık, samimiyetsiz bir kalabalıktan her zaman daha güvenlidir. Yani işin özü; fırtına koptuğunda sığınacak liman aramıyorum, gemiyi tek başıma limana yanaştırıp çayımı demliyorum. İçten gelen sesim de tam olarak bunu söylüyor.