İnsanı "insan" yapan şey aklı mı, yoksa başkasının acısını taşıyabilme kapasitesi mi?

İnsanı insan yapan şey tam olarak başkasının acısını hissedebilme kapasitesi. Akıl bir araç, o olmazsa farkına varamayız belki, ama asıl belirleyici olan merhamet, empati, adalet arayışı. Nietzsche'nin atı kırbaçlanan at değil, kucak açtığı attır mesela. O an güç istencinden sıyrılıp saf bir duyguyla hareket etmek insanlığın ta kendisi. Raskolnikov da tam olarak bunu sorguluyor zaten, üstün insan olmak mı yoksa acıyı sırtlamak mı? İnsan olmak, hata yapıp sonra bunu taşıyabilmek. Kimi zaman ağır geliyor, yine de değiyor. İnsan olmak işte tam olarak bu ikilemde boğulup tekrar yüzeye çıkmak gibi bir şey. Net bir his değil yani, daha çok bir sorumluluk.

"Acı cekiyorsan canlisin.. başkasının acısını duyuyorsan insan ''.. demişti yanılmıyorsam Tolstoy.. katılıyor muyum belki bir zamanlar hala umutlu güneşli günlere inanan bir çocukken.. insan ve oğlu her defasında bizi hayal kırıklığına ugratmayi basariyor.. o yüzden insan olmak acı verici hissettiriyor.. karmaşık ve dağınık hissettiriyor.. o yüzden yaşam formu olup kıyılara köşelere çekilmek bazen daha mantikli geliyor..:)

Bu kırbaçlama olayı biraz da o dönemin rusyasında çok olağan durumdu dostoyevski’de biraz bundan etkilendi sanırsam.

insanı insan yapan şeyde bana göre “farkında” olmamız; başkasının acısını taşıma kapasitemizin olduğunun farkında olan kaç tür var şunun şurasında

İnsanı insan yapan duygularıdır duygusu olan insan çok merhametlidir bu da onu insan yapıyor. Saygılar.