En dibe düşmek bile seni kendi özüne ve hakikati bulmana vesile olabiliyormuş. Buna benzer bir şey yaşadınız mı?

Eğer o dipten çıkabilmişsen evet, çok şükür ki şimdiye kadar çıkabildim. Sanırım bunun ana sebebi kendime değer vermemdi. Dibe düştüğümde sebebi hiç bir zaman ben olmadım çünki ve bundan emindim, eminim. Doğrularım ile ilerlerken sürekli aşağıya doğru çeken insanlar ile karşılaştığım bir dönem olmuştu. E insanlık hali bende gençken onlardan biri olabilmek için bir çok şeyi onaylamıştır bana uymayan şeyler olsa bile. Öyle ki, dibi boyladım fakat mental anlamda (iyi ki). Yani arkadaş ilişkilerindede ve aşk ilişkilerindede ihanete uğradım. Uğradığımda elbette kendimi suçladığım bi süreç olmuştu. Suçlaya suçlaya hatamın farkınada vardım. Sanırım o an işte dipten ayağa kalkmaya başladım - yani öz eleştiri sayesinde.

Kendi doğrularım ile yüzleştim. İstediklerim ve istemediklerim diyede ayırdım onları. Hakikatı buldum mu bilmem fakat iyi hissediyorsam bu yanlış olamaz diyede ikna ettim kendimi.

İnsanlara gereğinden fazla değer vermek bi sorun değil - olmamalı. Fakat kendini ona kaptırmak ve kör noktasına ulaşmak büyük bi sorun. Ben bağ kursamda bağlanmamayı öğrendim. Bir daha aynı şeyleri yaşamayı hiç düşünmüyorum.

Görselde oldukça anlamlı. Ben daha farklı bi bakış açısından cevap vermiş oldum fakat verilen örnekte çok hoş gerçekten 🌟