Her şeyden vazgeçtiğiniz bir gecenin sabahında ne değişti de devam ettiniz?

Güneş doğdu, ben hâlâ nefes alabiliyordum sonra birilerinin bana ihtiyacı vardı arayanlar ya da yazanlar büyük küçük ricalarda bulunuyordu demek ki ben yararlı bir insandım sonra ne çok şey başardım ne çok insan kazandım dedim ‘kimse umrumda değil yoruldum artık burada bitse sanki ne olur’ diye nefes almaktan bezdiğim zamanlardan ertesi gün utanır oldum bazen çıkmaza girer insan beyazı göremez ışıktan uzaklaşır karanlığa gömülür ama bilmeli ki her gecenin bir sabahı vardır umutsuz yaşamaz, yaşayamaz insan.

O başımın belası inadım yüzünden. İçimde tuhaf bir baska bir ruh var. Ben bitmişken o plan yapmaya devam ediyor.. sanırım travma tepkisi. Vücudum hayatta kalmaya odaklı olan o modda takılı kalmış.