Üzüldüğünüzde kendinizi nasıl toparlıyorsunuz?

Üzüldüğüm zamanlarda önce biraz yalnız kalmaya ihtiyaç duyuyorum. O an kimseyle konuşmak ya da her şeyi hemen açıklamak istemiyorum. Sessizlik bana iyi geliyor. Genelde dışarı çıkıp yürüyüş yapıyorum; yürüdükçe hem kafam dağılıyor hem de içimde biriken düşünceler yavaş yavaş sakinleşiyor. Özellikle temiz hava ve etrafı izlemek, zihnimde büyüttüğüm şeylerin etkisini azaltıyor. Bazen sadece adımlarımın sesine odaklanmak bile beni rahatlatıyor. Yürüyüş sırasında kendi kendime düşünüyorum, bazı şeyleri kabulleniyorum ve zamanla duygularımın yoğunluğu azalıyor. Her şeyi bir anda çözmese de, yalnız kalıp biraz yürümek bana yeniden nefes alabildiğimi hissettiriyor.

İnsan zamanla acıyla yaşamayı öğreniyor; tıpkı sürekli darbe alan bir parmağın sertleşip nasır tutması gibi, ruh da aldığı yaralarla güçleniyor ve dayanıklılık kazanıyor. Yaşanan hiçbir zorluk beni yolumdan etmedi; aksine, hayatıma eskisinden çok daha dirençli ve kararlı bir şekilde devam ediyorum. Nietzsche'nin de dediği gibi: "Beni öldürmeyen şey, güçlendirir.

Üzüldüğümü kendim dışında kimse anlamaz.. çünkü anlatınca karşındaki seni dinlemiyor.. dinleyende para alıyor ama sonuç yok.. en iyisi mi? göstermemek