İnsan nasıl kayıp eder?

Nankör olduğu için kaybeder insan.
Verilen değerin kıymetini bilmezse kaybeder. Çunkü bu zamanda değer veren insan sayısı o kadar azki.
Bulmuşsan iyi insanları kırma kalbini.
O kadar azki iyi insan...

İnsan en çok benim dediği yerde kaybeder aslında.
Çünkü benim dediğin şeyle arana görünmez bir ip çekersin. O ipi ne kadar sıkı tutarsan, gitme ihtimali o kadar acıtır. Oysa hayat hiçbir şeyi mülk olarak vermez; sadece bir süreliğine yanına bırakır.
İnsan; sevgiyi, insanları, başarıyı, hatta kendi huzurunu bile kalıcı sanmaya başlayınca yorulur. Sonra bir gün bir şey gider… ve sadece o şey değil, onunla kurduğu sonsuzluk hayali de dağılır.
Aslında kayıp dediğin şey, çoğu zaman elinden giden değil; senin ona yüklediğin anlamın değişmesidir. Bu yüzden en ağır kayıp, en çok bağlandığın şeyde olur.
Belki de mesele kaybetmemek değil…
“Benim” demeden sevebilmek,
“Yanımdayken kıymet bilmek.”
Çünkü hiçbir şey gerçekten kaybolmaz; sadece şekil değiştirir, yol değiştirir, senden geçip başka bir yere akar.
İnsan bunu kabul etmeye başladığında hafifler…
çünkü tutunmayı bırakınca, kayıp dediğin şeyin ağırlığı da azalır.