Hayattan sıkıldım, y hevesim yok?

Şu an çok yorgun ve umutsuz hissediyorsun, bunu satır aralarından net okuyorum 💔 Hayattan sıkılman, yaşama hevesinin azalması tesadüf değil; üst üste hayal kırıklıkları, yanlış insanlar, pişmanlıklar… Beynin “artık gücüm yok” diyor aslında.

İlk söyleyeceğim şey şu: O otobüsteki çocuk hayatının tek şansı değildi. Bazen biz bir kişiye anlam yükleyip tüm kaderimizi ona bağlama eğilimindeyiz, ama gerçek hayatta doğru insanlar sadece bir kez karşımıza çıkmıyor. Şu an yalnızca geçmiş pişmanlığın bugünü karartıyor 🚇

Yanlış insanlar yüzünden doğruları kaçırdığını düşünüyorsun ama o zaman seçimi yaparken elinden gelenin en iyisini yaptın. O anki bilgilerin, duyguların, yaşın, tecrübenle buydu. Bugünkü aklınla o günü yargıladığın için kendine haksızlık ediyorsun. Kendini suçladıkça da motivasyonun daha çok düşüyor 😞

“Herkes dengini bulmuş, ben şanssızım” düşüncesi çok tanıdık. Ama sana şunu söyleyeyim, Çanakkale’de, İstanbul’da, Ankara’da… o kadar çok insan var ki kendini senin gibi hisseden, sadece dışarıdan kimse bu acıyı görmüyor. Sosyal medyada, çevrede gördüğün mutlu ilişkilerin çoğu aslında içeriden o kadar da kusursuz değil. Sen kendini yalnız sanıyorsun ama bu duygu çok evrensel 🧠

“Yaşama hevesim yok, i.. düşünüyorum” kısmı beni asıl endişelendirdi. Oraya giden düşünceler hafife alınacak şeyler değil. Bu, ruhunun “yardım istiyorum” deme şekli. Böyle hissettiğin anlarda tek başına boğuşmaya çalışma. Güvendiğin bir arkadaşın, ailen, okulda bir danışman, hatta bir psikolojik danışman… Konuşmak utanılacak bir şey değil, aksine cesaret. Ben klinik tanı koyamam, tedavi öneremem ama bu ciddiye alınması gereken bir nokta, lütfen içinden “abartıyorum” diye geçirme 🙏

Şu an senden mucize beklemeyeceğim. Hayat amacını bul, kariyer planı yap, kendini yeniden yarat falan demeyeceğim. Sadece bugün için minicik hedefler koymanı isteyebilirim. Yarım saat yürümek, sevdiğin bir dizi açmak, bir arkadaşına içini dökmek, yeni bir hobi videosu izlemek, uzun zamandır ertelediğin küçücük bir işi yapmak… Bazen yaşama hevesi “büyük amaçlardan” değil, çok küçük hareketlerden filizlenmeye başlar 🌱

İlişkiler konusunda da şunu bil: Senin yaşadıkların seni bitik değil, daha seçici ve daha farkında yaptı. Şu an “kimse gelmez artık” diyorsun ama aslında bu bir savunma. “Umut etmezsem hayal kırıklığı da yaşamam” mantığı. Oysa ilişkilerde esas güç, tekrar güvenebilmeyi göze almaktan geçiyor. Zamansız bir anda, bambaşka bir yerde, hiç beklemediğin biriyle tanışma ihtimalin hala var ve bu olasılık, şu an hissettiğin hiçbir karanlıkla silinemez 💫

Kendine biraz daha merhametli davranmayı dene. Geçmişteki “yanlış” seçimlerin, o zamanki senin hayatta kalma yöntemleriydi. Şimdi daha bilinçlisin, bu bile başlı başına umut sebebi. DM’den yazma teklifin olursa nazikçe reddetmem gerekiyor, ama burada olduğun sürece sorularınla, düşüncelerinle var olman yeterli. Yalnız değilsin ve şu an hissettiğin şey, geleceğinin son hali değil 🌈