Kursağımda kalan mutluluklar ve kalbimle olan bitmek bilmeyen savaşım... Yoruldum?

Tam her şey yolunda gidiyor, galiba bu sefer yüzüm gülecek" dediğim her günün sonunda, mutlaka bir hüzün denizinde boğulurken buluyorum kendimi. Anlamıyorum, ben bu kadar mı kötü bir insanım ki mutluluk bana hep birkaç beden dar geliyor?

Kime nezaket göstersem, kime samimiyetle yaklaşsam ya niyetim sorgulanıyor ya da hiç hak etmediğim ithamlarla baş başa kalıyorum. En kötüsü de ne biliyor musunuz? Sizi tanıdığını sandığınız insanların, bir kalemde sizi hiç olmadığınız biri gibi suçlaması... Sırf nezaketimden, sadece "insan" olduğum için verdiğim tepkilerin arkasında başka niyetler aranmasından, zekâmın beni korumak yerine beni suçlamak için kullanılmasından yoruldum. Şimdi soruyorum size; kalbi temiz kalmaya çalışanların kaderi hep böyle gün sonunda kırılan bir hevesle yastığa baş koymak mı? Ben mi çok fazlayım bu dünyaya, yoksa insanlar mı fazla acımasız?

Güncellemeler
1 ay
.

..
...
Kursağımda kalan mutluluklar ve kalbimle olan bitmek bilmeyen savaşım... Yoruldum?
Cevapla