Hayatım bomboş ve yalnız hissediyorum, bu yaşadıklarım depresyon mu yoksa geçici bir dönem mi?

Arkadaşlar çok dardayım. İşe gidip geliyorum. Arabam da yok. Git gel git gel. İnsanlar bazen yapmacık, bazen de yıkan. Yani kaba saba. Kaç yaşıma geldim. Çok yalnızım. Eşim ve dostlarım yok. Hafta sonu komple yalnız geçiyor. Başa bela her gün içen bir babam, duygusuz, gıcık aramayan sormayan, evde bile bizle konuşmayan bir kardeşim var. Allah'a havale ediyorum. İşi düşünce dakikasında arıyor. Ve eş meselesi zaten en derin dertlerimden. Herkes evlendi. Meşhur laf ya gerçekten öyle. Böyle bir garip hayat. Her şey lazım. İş, eş, ev, araba, iyi insanlar, zeka, sağlık. Bir milyon dua ettim ama galiba Allah doğru hamleyi yapmayınca değiştirmiyor. Diyorum acaba bu düşünceler depresyon mu... Kimse kimsenin halini gerçekten sormuyor. Arada fırça atan amirler. İş yerinde herkes kendi muhabbetinde. Etraf kız dolu. Evli çift dolu. Araba dolu. Lüks hayatlar... Ve boş hayatlar. Her şey birbirine karışmış gibi. Böyle yazmak ve olaylara kuş bakışı bakmak faydalı olur mu?