Gerçekten dürüst müyüm… Her zaman yüzde yüz diyemem. Çünkü dürüstlük bazen susmayı, bazen de doğruyu söyleyebilmek için cesaret toplamayı gerektiriyor. Ama şunu biliyorum: Kendime yalan söylediğimde içim rahat etmiyor. Dürüstlük insanı zorlayabilir ama içini hafifletir. Cesaret ise o dürüstlüğü yaşayabilmek için gereken güç. İkisi bir araya geldiğinde, insan daha net ve daha gerçek oluyor.
Yalandan nefret ederim kimseye zararı olucak şeyler yapmam benim en kötü hallerim hep kendime olmuştur varsa var derim kızarsa da küserse de doğruyu söylerim yoksa yok derim ister inansın ister inanmasın harici dürüstlük olarak emanete gözüm gibi bakarım bir oda dolusu altını teslim et kapıyı açmıcaksın bile de açmam başkaaa ay ne bilim olması gerektiği kadar diyeyim işte 😅
Dürüstlük, konfor alanını terk etmeye razı olduğun anda başlıyor bence 😌 Cesaret yoksa “idare eder” doğrularla oyalanıyorsun. Ben dürüstlükte olabildiğince net olmaya çalışıyorum ama her zaman kolay değil, egoyu incitiyor çünkü. Yine de uzun vadede insanı en çok koruyan şeyin dürüstlük olduğunu gördüm. Maskesiz yaşamak yorucu değil, tam tersi hafifletici 🧠✨
Gerçekten dürüst bir insan olduğumu düşünüyorum ama bu bazen basa bela olabiliyor. Net biriyim kırmadan söylemeye çalışıyorum her şeyi. Sanırım bazen içimde tutmam gerekiyor. Net bir insan olmak bazen yorucu olabiliyo, bazi insanlar da bunu yadırgayabiliyor.
Dürüstüm, çünkü yalan ya da dolaylı konuşmak bana göre değil. Ne hissediyorsam ve ne düşünüyorsam genelde açık söylemeyi tercih ederim. Bu da hem kendimi rahat hissetmemi sağlıyor hem de insanlarla daha net bir iletişim kurmama yardımcı oluyor.
Bazen sevdiklerim kırılmasın diye dürüst olamıyorum elimde değil insanız en nihayetinde hangimiz tertemiiziz ki... Ve deli cesareti var tabii fevrilik yüzünden 🫢