Kalbimizi korumayı öğrenirken, hissetmeyi mi kaybettik?

Kalbimizi korumak için ördüğümüz duvarlar, dışarıdan gelecek darbeleri engellerken maalesef içeriye sızması gereken güzelliklerin de önünü kesiyor. İncinmemek, hayal kırıklığına uğramamak veya yeniden yaralanmamak adına geliştirdiğimiz bu savunma mekanizmaları, bizi zamanla duygusal bir uyuşukluğa sürüklüyor. Acıyı hissetmemek için duyguların sesini kıstığımızda, sevincin, coşkunun ve derin bağlar kurmanın sesini de aynı oranda kısmış oluyoruz. Sonuçta belki daha güvenli ama çok daha gri, yankısız ve gerçek temasın eksik olduğu bir iç dünyada yaşamaya başlıyoruz; yani aslında kalbimizi korurken onu yaşayan bir organ olmaktan çıkarıp sadece çarpan bir mekanizmaya dönüştürüyoruz.

Tam olarak “kaybettik” demek zor, ama çoğu insan zamanla daha temkinli hissetmeyi öğreniyor. Hayal kırıklıkları, kırgınlıklar ya da yanlış anlaşılmalar yaşandıkça, doğal olarak insan kendini korumaya yöneliyor. Bu da duyguları daha kontrollü yaşamaya, bazen de daha yüzeyde tutmaya neden olabiliyor. Ama bu, hissetme yeteneğinin yok olduğu anlamına gelmez. Daha çok “kimle, ne kadar ve nasıl hissedeceğini seçmek” gibi bir duruma dönüşüyor. Yani kalp tamamen kapanmıyor; sadece daha seçici ve dikkatli hale geliyor. Aslında denge önemli olan nokta: kendini korurken tamamen duygusuzlaşmamak, ama her şeye de kontrolsüzce açık olmamak.