Yalnızlık mı daha iyi yoksa birine tutunmak mı, nereye kadar böyle devam etmeli?

Bence ikisinin de yeri var ama hiçbiri tek başına sürekli sürdürülecek şey değil. Yalnızlık insana kendini tanıma ve toparlanma alanı veriyor, bu çok kıymetli. Ama insan tamamen yalnız kalınca da bir süre sonra içi boşalmış gibi hissedebiliyor.
Birine tutunmak da güzel ama orada da denge önemli. Tamamen birine yaslanınca bu sefer kendini kaybetme riski oluyor. En sağlıklısı, kendi ayakların üzerinde dururken hayatına giren insanlarla paylaşabilmek. Yani ne tamamen yalnızlık ne de tamamen birine bağımlılık… Ortası daha gerçekçi ve sürdürülebilir gibi.

Bilmiyorum.
Ancak tek bildiğim.
Ne istediğinin ne olduğunu fark etmemiş insanların bolluğu devam ettiği sürece değişmesi mümkün değil bazı şeylerin.
Yıl olmuş 2026 hala daha 1900 yıllardan kalma sorularla karşı karşıya kalıyoruz ilk buluşmada.
Değişim sadece kılıf kıyafet üzerine sananlar kendini insan sanmaya devam ediyor.
Kadın adamda paraya bakmaz diyor dili.
SGK gün sayısını ne zaman soracak diye saniyeleri sayıyorum.
Erkek aradığını kendine bile itiraf edemeyenlerin akıl tutulması maruz kalmak çok kötü.
Seçilmek hiç güzel bir şey değil.

Ben yanlızlık iyi sanırdım bir gün bir şey izliyorum çok güldüm yanımda sanki sevgilim varmış gibi dönddüm ona bir şey söyleyecektim baktım kimse yok dedim böyle olmaz yanlızlık vs. bitiriyorum sonra sevgili yaptım hayatımın pişmanlığını yaşadım bu onun karakteri ile ilgiliydi keşke yapmasaydım dedim o kadar kötü günler geçirdim ki yanlızlığın değerini anladım sonra birisi girdi hayatıma dünyanın en mutlu insanı oldum yanlızlık vs. bitti gitti :D hayat böyle tuaf saçma sapan bir şey

İkisi de aşırıya kaçınca kötü. Yalnızlık içten çürütür, mecburi tutunmaksa boğar. İyi olan ayaklarının üstünde durup yanında kalmak isteyeni seçmek. Böyle devam etmenin sınırı yok, vites değiştirmek senin elinde. Zorlama ama kendini de soyutlama.