'Artık üzülmeyeceğim' deyip tekrar tekrar üzüldüğünüz bir mevzu var mı içinizde?

Var elbette. Her seferinde artık takmıyorum derim ama aynı kişi veya aynı konu açıldığında içim cız eder. İnsan beyni mantığı çabuk alır ama duyguyu geç sindirir. Özellikle karşılıksız kalmış bir çaba veya haksızlığa uğramışlık hissi varsa bu döngü uzar. Önemli olan üzülmeyi durdurmak değil, her seferinde daha hızlı toparlanmak. Ben de bazen geç toparlanırım, ama söndüğünü bilirim. Yani evet var öyle bir mevzu, ama ismini vermiyorum. Olsun, insanız işte.