Karakterini iyi sandığın biri tam tersi çıktı mı hiç?

Evet, bunu öğrendiğimde içimdeki her şeyi değiştirdim ve kendimi sevmeye karar verdim; o kişiyi zihnimden ve kalbimden tamamen silmeye karar verdim. Birini tanıdığımızı sandığımızda, ama sonunda onun düşündüğümüzün tam tersi olduğunu anladığımızda, artık hiçbir şey istemiyoruz ve onunla birlikteyken olduğumuz kişi olmaktan da vazgeçmeye çalışıyoruz. Ne kadar samimi olursak olalım, bazı davranışlar fikrimizi ve tavrımızı değiştiriyor ve kendimize dönmeye, karşı taraftan gelen hiçbir şeyi anlamaya çalışmamaya karar veriyoruz. Samimiyet ve açıklık isteyen kişi, biz ondan bunu beklediğimiz anda kendisi de öyle olmalıydı. Bugün benim hakkımda ne düşünürse düşünsün, umurumda değil çünkü bu kişi en değerli şeyde, yani diyalogun açıklığı ve samimiyetinde, açıkça yetersiz kaldı.
Kendi davranışlarımızda şüphe uyandırıyorsak, başkalarına hiçbir şey için suçlama yapamayız.

Evet öyle oluyor çünkü o tarz kişiler çıkarcı oldukları için ilk başlarda yılışık olabiliyor ve hayat masallardaki gibi kötü olduğunu açıkça itiraf ettiğin ya da edebildiğin bir yer değil daha çok dolaylı kötüler var

Oldu tabii. Ama artık buna 'yanılmak' demiyorum; karşımdakini olduğu gibi değil, olmasını istediğim gibi gördüğüm için kendime verdiğim bir ders diyorum. İnsanlar değişmez, sadece maskelerini taşımaktan yorulurlar.