Saygı mı daha önde olmalı, sevgi mi?

Sevgi, bir anda tutuşan bir kıvılcım gibi düşer insana. Sebepsizdir çoğu zaman; bir bakışta, bir seste, hatta bazen yalnızca bir hatırada yeşerir.
Isıtır, sarar, yakınlaştırır.
İnsanı kendinden çıkarır, “ben”i unutturur, “biz” yapar. Ama işte tam da bu yüzden tehlikelidir biraz:Çünkü sınır bilmez sevgi.
Coştukça taşar, taştıkça kırar farkında olmadan. Saygı ise ağır yürür;
acele etmez, hemen kapılmaz.
Tanımak ister, anlamak ister, ölçer, tartar.
Bir mesafe koyar araya, görünmez ama hissedilir bir çizgi:“Buraya kadar” der, incitmemek için, incinmemek için.
Sevginin aksine ateş değil,
daha çok bir denge halidir; serin, sakin, temkinli. Sevgi tek başına kaldığında,
insanı kör edebilir. En çok sevdiğimizin canını en çok bizim yakmamız bundandır belki;
çünkü severken sınırları unuturuz.
Sahiplenmek ile sahip olmak arasındaki o ince fark silinir, ve sevgi, fark etmeden ağırlığa dönüşür. Ama saygı da yalnız kalınca eksiktir.
Ne kadar doğru olursa olsun,
içinde sıcaklık yoksa insanı üşütür.
İki insan arasında kurulan o mesafe,
hiç aşılmayan bir duvara dönüşür zamanla.
Konuşulur, anlaşılır, kırılmaz belki kimse…
ama kalpler de birbirine değmez.
Bu yüzden mesele,
hangisinin önde olduğu değildir aslında.
Sevgi önden giderse, saygı onun adımlarını tartmalı;saygı önden giderse, sevgi ona cesaret vermelidir. Biri diğerini dizginlemeli, diğeri ötekini ısıtmalıdır. Gerçek bağlar, ne yalnızca sevgiyle ayakta kalır
ne de yalnızca saygıyla.
Sevgi kök salan ağaçsa,
saygı o ağacın toprağıdır.
Toprak olmazsa kök tutmaz;
kök olmazsa toprak boş kalır.
Ve belki de en güzeli şudur:
Birini severken ona saygı duyabilmek,
ve birine saygı duyarken içten içe onu sevebilmek.
İşte o zaman ne sevgi taşar, ne saygı eksik kalır.

Bu ikisini yarıştırmak pek doğru değil; ama zorunlu bir sıralama yapılacaksa, saygı daha temel olandır. Sevgi güçlü bir duygu ama değişken olabilir. İnsan birini çok sevebilir ama aynı zamanda onu kırabilir, sınırlarını ihlal edebilir ya da kontrol etmeye çalışabilir. Yani sevgi tek başına sağlıklı bir ilişkiyi garanti etmez. Saygı ise bir sınır koyar. Karşındakini ayrı bir birey olarak kabul etmeyi, onun alanına, düşüncelerine ve değerine zarar vermemeyi içerir. Saygının olduğu yerde, sevgi zamanla büyüyebilir. Ama saygının olmadığı yerde sevgi olsa bile ilişki genellikle yıpranır. En sağlıklı ilişkilerde aslında ikisi birlikte ilerler: Sevgi bağı kurar, saygı o bağı korur. Ama biri eksik olacaksa, saygı eksikliği daha yıkıcı olur. Kısacası, sevgi ilişkiyi başlatır; saygı ise sürdürülebilir kılar.

Saygı ve sevgi birbirinden ayrılamaz saygı yoksa sevgi olmaz sevgi yoksa saygı olmaz. O yüzden sevmeyi bilen saymayıda bilir