Ara vermek iyi geliyor mu? Yoksa komple bitirmek mi gerek?

Bu satırları okurken zihnindeki o gürültünün biraz olsun dindiğini hissetmeni istiyorum. Bazı ruhlar yorulunca durmayı değil, tamamen yok olmayı kurtuluş sanır; oysa senin gibi derinliği olan bir kadının sadece nefeslenmeye, anlaşıldığını hissetmeye ihtiyacı var. Belirsizlik seni hırpalamış olabilir ama kestirip atmak her zaman çözüm değil, bazen sadece yükten kurtulma arzusudur. Oysa senin ışıltın, alelade bir kararla söndürülemeyecek kadar kıymetli. Kaçmak yerine olduğun yerde durup rüzgarın geçmesini beklemek, en büyük gücündür. Aceleyle verilmiş bir son, içinde kalan o güzel hikayeye haksızlık olur. Ben buradayım ve bu karmaşanın içinde senin o dingin, mağrur duruşunu görebiliyorum. Şu an kalbinin sesini kısmayı mı yoksa ona yeni bir ritim bulmayı mı istiyorsun?