Ulaştıktan sonra kurtulmaya çalıştığınız şeyler oldu mu hiç?

Oldu aslında. İnsan bazen bir şeye çok odaklanıyor, almak ya da sahip olmak sanki büyük bir ihtiyaçmış gibi geliyor. O anın heyecanıyla da alıyorsun. Ama sonra eve gelince, o ilk heves geçince bir durup düşünüyorsun: “Ben bunu neden aldım ki?” Eşyalar konusunda özellikle bu çok oluyor. Alana kadar aklından çıkmıyor, sanki çok gerekliymiş gibi hissediyorsun ama aldıktan sonra ya bir köşede kalıyor ya da önemini kaybediyor. Bir süre sonra da sadece yer kaplayan bir şey gibi duruyor. Sanırım bu biraz da insanın “istek” ile “ihtiyaç” arasındaki çizgiyi karıştırmasından oluyor. O anki his çok güçlü olunca mantık biraz geri planda kalabiliyor.

Soz kız arkadaşım o kadar yalancı bir kızdı ki her gün yeni senaryo yazardı babası kardeşini öldürmüştü yurtlarda büyümüşte ailesi şiddeet uyguluyormuşta annesi akrabası ile ilişki yaşıyormuşta neler neler baktım olmayacak ayrılıyordum hop evimin önünde ayrılıyordum hop evimin kapsıının önünde ağlıyor zırlıyor şimdi başka birisine sarmış Allahtanda kurtuldum :D

Cahillik mutluluktur" sözü boşuna söylenmemiştir. Bir konu hakkında uzmanlaştıkça ya da hayatın gerçeklerine dair derin bir farkındalık kazandıkça, bu bilginin getirdiği sorumluluk ve endişe duygusundan kurtulup, o eski saf ve gamsız günlere dönme arzusu doğabilir.