Gerçekten sevmekle takıntılı olmak arasındaki net fark nedir?

Arada ki net fark seven alan bırakır herşeye takılmaz , sürekli sormaz , her dakika aramadın , sormadın diye şüpheye düşmez ama takıntı yapan alan bırakmaz , nefes aldırmaz , sorgular , şüpheye düşer , ilişki üzüyor ya da toxicleşiyorsa bile kopamaz.

Bak kendimden örnek vericem hayatımda bir defa takıntılı sevgilim oldu kız beni seviyor sanıyordum meğerse takıntısını sevgi olarak yorumlamışım, babası 8 yaşında terk etmiş o fark etmiyor ama gerçekten birilerinin sevgisine aç bir kız. Birisi ile birlikte ise çok fazla bağlanıyor onu bırakamıyor kendisinden ödün veriyor ve bunu fark edenlerde bu kızı kullanıyor Biz bununla sevgiliyken bir durumdan sinirlenip mesajlarına ve aramalarına dönmedim haklıydım sinirim geçince konuştuk bana ''beni bu iki günde aldattın mı dedi'' hayır dedim, lütfen aldattıysan bile yemin ederim seni affederim beni bırakma demişti çok üzüldüm bir insanın bunu demesi kendisinden bu kadar ödün vermesi gerçekten çok kötü bir şey bunu ben değilde başka bir erkeğe söylese o kızı nasıl kullanır siz düşünün sonra ilerleyen zamanalrda bazı yalanlar ve olaylar oldu ve ilişkiyi bitirdim evimin kapısını önüne gelip saatlerce ağladı beni affet diye o kadar takıntılı bir kızdı ki ölürüm ama senden ayrılmam derdi en son annesi girdi araya birşeyler oldu ayrıldık şimdi başkası ile birlikte yolda karşılaştım bana yaptığı şeyi o çocuğa yapıyor o çocuk ayrılmak istese bile o çocuğu bırakmayacak ve kendisinden yine ödün verecek eminim

Sevgi bir ihtiyaç. Hayatın parçalarını bir arada tutan bir macun gibi. Bir kadın için gerekli şartlara sahipsen, takıntı yapmana çok gerek yoktur. Biri gelir olur. Şartlar zayıfsa, o zaman ikna çabaları, bazen kandırma çabaları, duygu sömürüleri falan iş kafa s*kertmeye dönebilir. Kadınlar açısından niye takıntı olur bilmiyorum. Ama ciddi psikopatlar var onlarda da. Kaçınmak lazım.

Gerçek sevgi sanılıp gerçek sevgi olmayan çok durum var