Daha once kinadigin bir seyi sonra sen de yasadin mi, ne hissettin?

Kinadin başına gelmedimi

Kınadım, başıma geldi, severek isteyerek yaptım. Umurumda olmadı. Niye yaptım demedim. Ben yaptığım şeyin gayet farkında olarak yaparım. Yapmışsam demek ki gerçekten karar vermişim istemişim. Yaptığım şeylerin pişmanlığını yaşamam ben.

Yaşamayabilirsin bu doğru ders aldim dersin ya da henüz olgunlasmamissindir veya Allah sevgisi yoktur içinde

Sen inançlarının esiri olmuşsun. Özgür birini kabüllenemiyorsun)

İzmir'de yaşıyorum gayet özgür bir insanım 12 1 ee eve giriyorum hayatıma biri karışamaz. Konu o değil hani bir insanı üzersin vicdan yaparsın kul hakkına girersin Allah rızası için pişman olursun hani içinde yoksa bunlardan pişmanlık duymazsın seni yargilamadim sadece sen o sun dedim neysen o sun işte beni karıştırma burada seni konuşuyoruz yargılama amaçlı yazmadım savunmaya geçtin hemen cicim benim 😌

Allah sevgisi yoktur içinde demen.. 😂🤦 bir insanın etik veya iyi kalpli olabilmesi için Allah sevgisinin mi olması gerek?

neysen o'sun diyorsun da sen bana Allah sevgin yoksa vicdanın da yok diyorsun. Yani sana göre insanın pusulası inançtır. İnanç yoksa insaniyet de yoktur. Bunları neytral birinden mi duydun, yoksa sence bir müslümandan mı? tabii ki bir müslümandan duydun, çünkü kendi tarafını temel iyilik olarak gösterip inancınızı sağlamlaştırıyor.

Hiç kendi bakış açından çıkıp geniş bir perspektiften bakmayı denedim mi? inancı olmayan insanlar nasıl yaşıyor, neyi önemseyip, neyi önemsemiyor diye?

Ayrıca Türkiyede bir sürü c*nayetler ahlaksızlıklar oluyor ve bunların hepsi müslüman, hepsi Allaha inanıyor. onlarda neden yok şu vicdan etik değerler?

İbadet eden müslümanlar çizgiden çıkmıyor çünkü haddi aşarsa günaha girer. Kendini özgür bırakamaz. Ama ben özgürüm ve benim ruhumda kötülük yok. Ben hiç bir inanca tabii olmadığım halde kötülük yapmıyorum sizlerden farklı olarak. Sen mi daha samimisin ben mi? İnsan olmak inançla olmaz, kişilik meselesi. Gerçekten cehalet akıyor.

Benim söylediğim şeyi biraz çarpıttın. Ben “inancı olmayan insanın vicdanı yoktur” demedim. Elbette inancı olmayan ama iyi kalpli, etik yaşayan insanlar var. Bunu inkâr edecek biri değilim.
Benim demek istediğim şu: Benim değer anlayışımda, birini kırdığımda bunun sadece insani değil aynı zamanda manevi bir sorumluluğu da var. Yani vicdan + inanç birlikte çalışıyor. Bu benim bakış açım.
Senin bakış açın farklı olabilir, “ben inanç olmadan da iyi bir insanım” diyebilirsin. Buna da saygı duyarım. Ama bu, benim değerlerimi “cehalet” diye küçümsemeni doğru yapmaz.
Ayrıca insanların kendine “müslümanım” demesi, herkesin gerçekten o değerleri yaşadığı anlamına gelmez. Yanlış yapan insanları örnek gösterip bir inancı genellemek de çok sağlıklı bir bakış açısı değil.
Kısacası ben sana “kötüsün” demedim, sadece benim değer dünyamdan baktım. Aynı saygıyı ben de bekliyorum.

“Ben özgürüm, bende kötülük yok” diyorsun ama aynı cümlede karşı tarafı “cehalet akıyor” diye aşağılıyorsun. Bu da kendi içinde bir çelişki. İyi olmak sadece “kötülük yapmıyorum” demek değil, karşındakine nasıl konuştuğunla da ilgili.

Kalp kırdığımı nerde belirttim tam olarak lütfen gösterir misin? 'Kınadığımı yaşarken umurumda bile olmadı' dedim sen kalp kırıklığına yordun. Allah sevgin yoktur deyip insan olmayı inançlara bağladın.

Ben ideal insan olçaya gelmedim. Kendim olmaya geldim. Bahsettiğim konuda aklıma kalp kırmak veya başka bir şey gelmemişti ama haketmişse hakedene ağzının payını da veririm. İnsanız ama enayi değiliz. Sen kalıplarınla yaşamaya devam et ama senden olmayanı insan olmamakla damgalaya kalkma bir daha.

Ben “kalp kırdın” diye spesifik bir olaydan bahsetmedim zaten. Sorduğum soru genel bir soruydu, sen de genel bir cevap verdin. Ben de o cevaptaki “yaptım, umurumda olmadı, pişman değilim” kısmını genel olarak yorumladım. Yani bu tamamen söylediğin cümle üzerinden yapılan bir çıkarımdı, ortada sana özel bir suçlama yoktu.
Ama sen bunu direkt kişisel algılayıp konuyu bambaşka bir yere çektin. Üstüne bir de “cehalet” gibi ifadeler kullanarak küçümsemeye başladın. Bu da aslında eleştirdiğin şeyle çelişiyor.
Ben seni “insan değilsin” diye damgalamadım. Sadece benim değerlerimde, birine zarar verdiğinde bunun bir vicdan ve sorgulama tarafı olması gerektiğini söyledim. Bu benim bakış açım. Sen katılmayabilirsin, bu normal.
Ama “ben özgürüm, ne hissedersem onu yaparım” deyip sonra karşı tarafın değerlerini küçümsemek çok da tutarlı bir duruş değil. Özgürlük dediğin şey biraz da karşılıklı saygıyı gerektirir.
Kısacası ortada seni hedef alan bir itham yoktu, sen fazla kişisel alıp büyüttün. Benim derdim yargılamak değil, bakış açımı anlatmaktı.

Ben kimseyi “insan olmamakla” damgalamadım, o kısmı tamamen sen kendi üstüne alınıp büyüttün. Ama ilginç olan şu beni kalıplarla yaşamakla suçlarken sen de beni kendi kalıbına sokmaya çalışıyorsun.
Benim bir değerim var diye bu “kalıp” olmuyor, senin düşüncen nasıl sana aitse benimki de bana ait. Aradaki fark şu ben sana saygı duydum sen küçümsemeyi tercih ettin.
O yüzden bana neyle yaşayacağımı söylemek yerine önce kendi söylediğin şeylerle çelişmemeye bak derim.

Senin saygı duyduğun falan yok. Olgunlaşmamışsın, Allah sevgin yok, o'sun şu'sun tarzında konuşuyorsun. Yorumumdan çok alaksız bir şekilde çarptırdın konuyu. Sana ne insanların inancından da konuyu direkt inanca bağlıyorsun hangi hakla? Sana göre insan olmak eşittir müslüman olmak. Ve bu açıdan karşındakini eleştiriyorsun. Senin gibiler iyi ki müslüman biliyor musun, yoksa siz çok şey yaparsınız.

Bak, yine aynı şeyi yapıyorsun. Ben sana “insan olmak = Müslüman olmak” demedim. Bunu birkaç kez açıkladım ama sen hâlâ kendi anladığın şekilde yorumluyorsun.
“Allah sevgin yoktur” kısmı evet, sert bir ifade olabilir, bunu kabul edebilirim. Ama onu da senin söylediğin “yaptım, umurumda değil, pişmanlık duymam” yaklaşımına karşı, benim değer dünyamdan yaptığım bir yorum olarak söyledim. Yani bu benim bakış açım, evrensel bir hüküm gibi dayatmadım.
Ama sen ne yaptın? Direkt “cehalet akıyor”, “senin gibiler…” gibi genellemelerle aşağılamaya başladın. Şimdi dürüst olalım: Hangimiz daha yargılayıcı konuşmuş oluyor burada?
Ayrıca şunu da netleştireyim: Ben kimsenin inancına karışmam. Ama sen de benim inancımı “kalıp”, “cehalet” diye küçümsersen, buna itiraz ederim. Bu da gayet normal.
Sen “ben özgürüm” diyorsun, buna saygı duydum. Gerçekten. Ama özgürlük, karşındakini aşağılamayı kapsamaz. Benim derdim seni değiştirmek değil, sadece kendi bakış açımı anlatmaktı.
Son olarak: Farklı düşünüyoruz, evet. Ama bu, birbirimize üstten bakmayı gerektirmiyor. Sen kendi yolunda iyi bir insan olduğunu düşünüyorsun, ben de kendi değerlerimle yaşamayı seçiyorum. Bu kadar basit aslında.

“Senin gibiler iyi ki Müslüman” demek, insanları tanımadan etiketlemekten başka bir şey değil. Kimin ne yapacağını inancına bakarak belirlediğini sanman da oldukça sığ bir bakış açısı. İyilik de kötülük de bir etiketten değil, insanın karakterinden çıkar. O yüzden hayali senaryolar kurup beni yargılamak yerine, gerçeklere bakmanı öneririm. Daha fazla yazma çünkü cevap atmicam