Şizofren birini görsen ona karşı ön yargılı olur musun?

Valla bir akıl hastanesinde şizofren bir hastanın yanında yatsam şizoaffektif biri olarak bile tedirgin olurum. Medyadaki psiyatristler falan "Şizofreni hastaları zararlı değildir." diyorlar tribünlere oynayıp. Valla bir şizofreni hastası tedavi olmuyorsa felaket tehlikelidir. En basit örnek İstanbul'da bir şizofreni hastası bir kız annesinin kafasını kesip tencereye koymuştu. Adana'da akıl hastanesinde yatan bir şizofreni hastası odasında diğer hastanın gözlerini kaşıkla çıkarıp kör etti. Sonra bu hastayı Kütahya'ya naklettiler, ne ilginçtir ki bu ağır şizofreni hastasını tecrit odasına almayıp yanına hastane arkadaşı vermişler, sonra banyodaki diş fırçasını alıp hastanın gözlerini oymuş. Bu olay olunca ben Kütahya'daydım. İşte ben de ağır bir hasta olarak can güvenliğimin olmadığını bildiğimden hastaneye zorla yatırılmaya karşı hep direndim ve ayakta tedavi oldum.

Öyle. Ben hastalığımın alevlenme döneminde annemi babamı tanımıyordum.

Benimki şizoaffektif bozukluk. Hebefrenik şizofreniyi biliyorum, hebefrenik çocuksu demek. Michel Foucault'nun Akıl Hastalığı ve Psikoloji adlı kitabında öğrenmiştim. Psikoloji bilimi hakkında uzman olmasam da fena kültürlüyümdür.

Bende ilaçları kullanmayınca paranoid düşünceler oluyor takip edilme hissi gibi, bir de bende bu psikoz kara sevdayla başladı. Gerçekliğinden bile şüphe ettiğim ve ismini dahi bilmediğim bir şeye aşık oldum. Onun da bana aşık olduğunu zannediyordum, onun çok önemli bir insan olduğunu falan düşünüyordum. Buna erotomani deniyor psikoloji biliminde. Bendeki psikoz türleri epey çeşitli. 18 yaşımda bende deliryum başladı, bayağı unutkanlık ve bilinç kaybı oluyordu. Ondan sonra delüzyon ve düşüncemin çekilmesini hissetme gibi duygulara sahip oldum. Karman çorman işlerdi. Şöyle bir geçmişe bakıyorum da insanlık dışı bir hayatım var cidden.

Geçmiş olsun. Evet, bende de aşırı şekilde ölüm korkusu oluyordu. Teyzemle hastaneye gitmiştim, teyzemi nefroloji bölümüne götürürken morgun yanından geçtiğimde korkudan tir titremiştim. O denli korkuyordum ölümden. Şimdi ise çok şükür ölüm korkum bayağı azaldı. İshak El-Kindî'nin dediği gibi ölüm korkusu ölümden beterdir.

Rica ederim. Bir de ben 18 yaşımdan beri işsiz olduğum için insanların bana yaptığı asalak muamelesinden çok yara almaktayım. Lise mezunuyum, üniversite okumadım, hiçbir vasfım yok. Ne yapayım kardeşim günde 12 saat beden işi bana aşırı şekilde ağır geliyor. Değil 12 saat 6 saat bile zor dayanıyorum. Zaten kullandığımız ilaçlar aşırı ağır ve sürekli sersemlik hali yapıyor bir de üzerine bedensel işler mi yapalım. Maalesef devlet engellileri ve psikiyatrik hastaları topluma kazandırma konusunda çok zayıf. Psikiyatrik engelli bir hastaya normal vatandaşın yapacağı işleri dayatıyorlar. Bir şizofreni hastası bir günde en fazla beş saat çalışabilir ve yaptığı iş de ağır olmamalı. Engelli kadrosundan bir işe başvurdumi, adam bana iş görüşmesinde demez mi bütün şehri gezip günde 10 saat KOBİ'lere tanıtım yapacaksın, ikna kabiliyetin yüksek olacak ve sadece pazar günün tatil dedi. Bir de maaş da çok düşük. İşte kafa yapısı ve empati bundan ibaret.

Şizofren ya sonuçta dhdhdud

Lan şizofren misin

Oldu o zamannn

Hayır ya niye üzüldünn gayet de espirilisin :d

Yani bana bi zararı yok bi sıkıntı olduğunda ben fark edip önlem alırım zaten. Atak geçiriyosa temkinli olurum normal zamanda tedirgin olmam