Doğduğumdan beri mutsuzum neden böyle?

Bazen hayat, insanın içinden geçen yolu karartır. Tanıdık olan her şey yabancılaşır; sesler boğuklaşır, renkler soluklaşır, insanlar uzaklaşır. Sen de şimdi o yolun bir yerindesin. Ama bil ki bu bir son değil. Bu, zor bir geçiş. Ve geçişler, insanı kırdığı kadar yeniden kurar. Yaşadığın şey seni tanımlamaz. Sana yapılan, senin kim olduğunu değiştirmez. İçinde hâlâ o eski halinden parçalar var belki sessizleşmiş, belki saklanmış, ama kaybolmuş değil. Zamanla, doğru anlarda, yeniden kendini gösterecek. Çünkü insanın özü kolay kolay yok olmaz.
Şu an güçlü hissetmek zorunda değilsin. İyi olmak zorunda da değilsin. Sadece devam etmek yeter. Bazen bir günü geçirmek, bazen bir nefesi tamamlamak bile bir zaferdir. Ve sen, fark etmeden, bu zaferleri biriktiriyorsun.
Bir gün gelecek, şu an sana ağır gelen duygular hafifleyecek. İnsanlara bakışın değişecek, hayattan küçük de olsa bir tat almaya başlayacaksın. Bu hemen olmayacak belki, ama olacak. Çünkü iyileşmek insanın doğasında var. Kendine karşı nazik ol. Kendini zorlamak yerine anlamaya çalış. Ve unutma: Karanlık ne kadar uzun sürerse sürsün, insanın içinde bir yer mutlaka aydınlığa dönmek ister. Sen de oraya doğru, yavaş yavaş gidiyorsun. Bir büyüğün olarak ben burdayım yalnız değilsin kardeşim.

Hayır güvenilir aklı başında birinden destek alınca kendini daha iyi hissedeceksin.