Sizin de kalbinizi kırdılar mı?

Evet, benim de kalbim kırıldı; öyle ki çubuk makarna gibi oldu, narin ve kırılmaktan yorgun düşmüş bir hâlde. Her kırık, sanki içimde bir boşluk bırakıyor, insanı hem incitiyor hem de düşündürüyor. İlk başta sarsıyor, güveni sorgulatıyor; ama zamanla her parça, bir yandan acıyı hatırlatırken bir yandan da insanı güçlendiriyor. Kalbin kırılması, bazen bir ders, bazen de sınırları öğrenme süreci oluyor. Kırıklar tamamen kapanmasa da, insan yavaş yavaş toparlanıyor ve geçmişin ağırlığını taşımayı öğreniyor. Çubuk makarna gibi kırık görünse de, her parçası zamanla daha dikkatli ve bilinçli bir şekilde bir araya geliyor.

Kırmayan mı kaldı ki; her hareketimi eğriye çeken anlayışsızlar yüzünden ne yapacağımı şaşırdım ama onlar benim bir şeyim değil, önemli olan kendim ve keyfim...