Hic sosyal hayatı olmayan, tatile bile gidememiş biri olarak bu kadar yalnız hissetmek normal mi?

Küçük yaştan gelen o sorumluluk hissini çok iyi bilirim. Erken olgunlaşıp, çocukken çoğu şeyden yetim kalıyorsun. Ne arkadaş, ne çevre, ne oyunlar ne de gideceğin o uzak diyarlar. Hepsi bir travma olarak kalıyor, yaşansa belki böyle bir birey olmayacaktım düşüncesi hakim oluyor. Ardından gelen saçma olaylar ve onları düzeltmek için verilen çaba ve enerji derken birden 20-30larına geliyorsun. Ne çocukluk, ne aşk, ne sevgi, ne arkadaş hiçbiri olmuyor..
Her şey yaşında güzel diyerek bir ukte kalıyor içinde insanın. Keder, hüzün, yalnızlık derken insan artık bir noktada "neden böyleyim?" diyerek sizin gibi içini dökecek ve kusacak bir yer arıyor. Yaşayan çok kişi vardır, dile getiren ise az.

Bugüne kadar böyle olması bugünden sonra da bu şekilde olacak anlamına gelmiyor. Şu anda bazı şeylerin farkına varmış olmak da bence güzel bir adım. Sosyalleşebilirsiniz yürüyüş yapabilirsiniz kitap okuyabilirsiniz spor yapabilirsiniz ama bir yerden başlamak lazım