İnsan bazen yüzüne söylenmeyen şeyi en çok hisseden oluyor. Sessizce uzaklaşanlar, arkadan konuşanlar ve karşısına geçtiğinde başka biri gibi davrananlar insanın içini ister istemez soğutuyor. Çünkü mesele söz değil, o sözün neden arkadan geldiği oluyor. Siz arkanızdan konuşan insanlara karşı ne hissedersiniz, içinizde kalan bir şey var mı?
Arkanızdan konuşan insanlara söylemek istediğiniz bir şey var mı?
Aslında arkamdan konuşan insanlara söylemek istediğim çok şey var, ama çoğunu dile getiremiyorum; çünkü söylediğimde işleri daha da karıştırabilir veya gereksiz tartışmalara yol açabilir. Bazı şeyleri sessizce bırakmak, hem kendi huzurum hem de gereksiz enerjiyi harcamamak açısından daha sağlıklı oluyor. Kısacası, cevap vermek istesem de bazen susmak, en doğru ve olgun yaklaşım oluyor; çünkü herkesin kendi davranışlarıyla yüzleşmesi zaman alabilir ve bunu beklemek daha iyi sonuç verir.
Arkamdan istediklerini söylesinler ama hakaret hariç , eğer hareket içerikli bir şeyler söylerlerse karşılığını alırlar onun harici istedikleri gibi konuşabilirler umrumda değil. Herkes kendine yakışanı yapar
Benim arkamdan konuşan oldu mu bilmiyorum, öyle olsa umrumda olmazdım. Arkamdan kim ne konuşmuş kimseye takmazdım, bu durumda her zaman ben kazanırım bu da beni güçlü kılar, buna inanıyorum. 🎈
Arkamdan konuşanlara tek bir şey söylemek isterim: Cesaretin kelimelerinde değil, yüzündeki ifadede olsun 🧊 Konuşacaksan yüzüme konuş, eleştireceksen de sorumluluğunu al. Arkadan iş çeviren insana kırılmaktan çok, değeri gözümden düşüyor. Sonra ne oluyor biliyor musun? Varlığıyla yokluğu tamamen aynı hale geliyor 🚪✨
Bende de böyle anlar oldu ya, aslında içten konuşulmayan ilişkilerde ister istemez mesafe oluşuyor. Bence iyisi arkadan konuşmak yerine yüzüne gidip rahatça konuşulabilirse, o zaman hem söz hem ilişki daha anlamlı olur.
Onlara bir bulurum yakalarım eşek sudan gelinceye kadar bir döverim ondan sonra önüme bakar yürürüm bir daha da zaten yapacaklarını sanmıyorum denen de onaylandı yani